Κύριε διευθυντά
Την Πέμπτη ταξίδεψα από την Κύπρο στην Αθήνα για να παρευρεθώ στην κηδεία του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κώστα Σημίτη. Αρκετοί φίλοι και γνωστοί με ρώτησαν γιατί το έκανα. Το έκανα για δύο λόγους.
Πρώτον, διότι θεωρώ ότι η συμβολή του στην ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν καθοριστική. Χωρίς τον Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία τα κρίσιμα χρόνια των διαπραγματεύσεων, είναι πολύ πιθανό η Κύπρος να μην ήταν σήμερα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να μην απολάμβανε τα πολυάριθμα οφέλη σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. ∆εύτερον, διότι εισήγαγε ένα διαφορετικό ύφος στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας – ένα ύφος μετριοπάθειας, σύνθεσης, λίγων λόγων και πολλών πράξεων. Αυτό το ύφος έλειπε από τη χώρα και συνέβαλε στη βελτίωση της πολιτικής πρακτικής, ενώ παράλληλα αναβάθμισε τον ρόλο και την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Η τελετή ήταν εξαιρετικά οργανωμένη. Ολα ήταν άψογα: οι εκδηλώσεις κατάλληλες, οι επικήδειοι εύστοχοι και συγκινητικοί, μεταφέροντας με ακρίβεια την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά του εκλιπόντος. Η συμπεριφορά του κόσμου ήταν απόλυτα αντάξια της περίστασης.
Υπήρχε, όμως, κάτι που θα ήθελα να κάνω κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου εκεί και δεν το έκανα. Ηθελα να πω στους παρευρισκομένους γύρω μου ότι έρχομαι από την Κύπρο για να μεταφέρω τις βαθιές μας ευχαριστίες για όσα έκανε ο Κώστας Σημίτης για εμάς. Φυσικά, δεν ήταν εφικτό να απευθυνθώ στον κόσμο με αυτόν τον τρόπο. Ετσι, το εκφράζω γραπτώς, με την ελπίδα να διαβαστεί και να μεταφερθεί το μήνυμα που ήθελα να στείλω: Κώστα Σημίτη, η Κύπρος θα σε ευγνωμονεί για πάντα.
*Λευκωσία, Κύπρος
