Κύριε διευθυντά
Με το γεγονός του θανάτου του Κώστα Σημίτη, κατακλύσθηκε το ∆ιαδίκτυο με ποικίλα σχόλια για το έργο του ανδρός, αλλά και για τον βαθμό της απόδοσης τιμών. Επίσης και για την υπερβολικά οικεία και μεγαλόψυχη συμπεριφορά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι του πολιτικού του αντιπάλου. Με έκπληξη διαπίστωσα όμως ότι τα περισσότερα σχόλια ήταν αρνητικά για τον Σημίτη. Επιγραμματικά θα ήθελα να αναφέρω:
α) Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ένας μορφωμένος, μεθοδικός, έντιμος και ευπρεπής ηγέτης, το έργο του οποίου είναι μεγάλο και θετικό. Ομως είναι αλήθεια ότι δεν μπόρεσε να ελέγξει το όλον ΠΑΣΟΚ του οποίου ένα μέρος δρούσε εν αγνοία ή εν αδυναμία του και από εκεί προέκυψαν και όλα τα αρνητικά στοιχεία που του καταμαρτυρούν.
β) Η σημερινή συμπεριφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη, που είναι οικεία και γενναιόδωρη, είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν που είχε επιδείξει ο εκλιπών στον θάνατο του Κων/νου Καραμανλή που συνέβη στις 23 Απριλίου 1998, επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη και είχαν τότε διατυπωθεί ανάλογα σχόλια.
Και επειδή το χιούμορ είναι απαραίτητο ηρεμιστικό στη ζωή μας, θυμήθηκα ότι λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Καραμανλή ήταν η Πρωτομαγιά, και τότε δημοσιεύθηκε μία γελοιογραφία του Μητρόπουλου, στην οποία φαινόταν ο Σημίτης να κρατάει στα χέρια του μια μεγάλη ανθοδέσμη και να τον παρατηρούν από απόσταση δύο πολίτες. Οπότε λέει ο ένας στον άλλον: Πού πηγαίνει ο Σημίτης με τα λουλούδια στο χέρι, για να πιάσει τον Μάη;
Και ο άλλος απαντά: Οχι βρε, στον τάφο του Καραμανλή τα πηγαίνει!
∆ικαιώνεται και πάλι ο συγγραφέας Γιάννης Πατέλης που γράφει ότι «με το χιούμορ βγάζεις την αλήθεια, και ξεκλειδώνεις το συναίσθημα!».
*Οφθαλμίατρος, Λάρισα
