Κύριε διευθυντά
Οι πρόσφατες, απροκάλυπτα προκλητικές, δηλώσεις Τραμπ για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, του Καναδά και της διώρυγας του Παναμά, μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Οι απαξιωτικές, ειρωνικές έως σαρκαστικές αντι-δηλώσεις όλων των σχετικών κυβερνήσεων (και, όπως εύκολα διαπιστώνεται, οι εκφράσεις της παγκόσμιας κοινής γνώμης) δεν εκθέτουν μόνον την επίδοξη κυβερνητική τραμπική νομενκλατούρα σε διεθνή απομόνωση, αλλά και τον ίδιο τον εκλεγμένο πρόεδρο στο επικίνδυνο σύνδρομο της «ηγετικής κατάθλιψης», αναπόφευκτο αποτέλεσμα της στυγερής αλαζονείας και της αυτάρεσκης εγωπάθειας που τον μαστίζει…
Το ανοιχτό στόμα που χαρακτηρίζει τη νουνεχή μας αντίδραση στις δηλώσεις Τραμπ προσφέρει βέβαια στον Πούτιν, στον Σι Τζινπίνγκ και στον Ερντογάν την τέλεια δικαιολογία της επιθετικής επεκτατικής πολιτικής τους στην Ουκρανία, στην Ταϊβάν, στη Συρία, αντίστοιχα. Αν οι ΗΠΑ ορέγονται γεωπολιτικές επεκτάσεις επικαλούμενες τις δυνατότητες του δυνατοτέρου και κάποια αντίληψη του δικαίου, το ίδιο δίκαιο και τις ίδιες δυνατότητες ήδη εφαρμόζουν η Ρωσία και η Τουρκία, ενώ η Κίνα επιβουλεύεται την πλούσια Ταϊβάν μετά την τραγική κατάληψη του ειρηνικού Θιβέτ και την προσάρτηση του δυτικότροπου Χονγκ Κονγκ. Το διεθνές δίκαιο καταλήγει πάντοτε με το μέρος των Μεγάλων ∆υνάμεων του πλανήτη.
Ζούμε, φίλοι συναναγνώστες, σε κόσμο χωρίς αρχές Δικαίου, χωρίς ισχυρούς θεσμούς Δημοκρατίας, σε έναν κόσμο χωρίς ικανούς ηγέτες, χωρίς πίστη σε διαχρονικές αξίες. Αν η τρισχιλιετής ιστορία της Ευρώπης μάς οδηγεί σε μία βεβαιότητα που υπερβαίνει τις οποιεσδήποτε δυνατότητές μας, αυτή η βεβαιότητα παραμένει συνυφασμένη με την αναπόφευκτη αποτυχία των ανθρώπινων φιλοδοξιών.
