Κύριε διευθυντά
Μετά την αποφοίτησή μου από το Β΄ ∆ημοτικό Σχολείο Τρικάλων, τον Ιούνιο 1948, ήλθε η ημέρα για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο (Τρικάλων). Οι εξετάσεις ήταν προφορικές. Εξεταστής μου ήταν ο καθηγητής Γυμνασίου Παναγιώτης Κοτρώνης. ∆εν θυμάμαι αν υπήρχε και άλλος εξεταστής. Πάντως, με τον αείμνηστο Κοτρώνη τελείωσε η εξέτασή μου. ∆εν λησμονώ τον καταληκτικό διάλογο που είχα μαζί του. Με ρώτησε:
– Τι σημαίνει η λέξις ασκεπής;
– Κάποιος που δεν έχει κάλυμμα στο κεφάλι του.
– Ξεσκούφωτος, δηλαδή.
– Μάλιστα.
– Τι μέρος του λόγου είναι η λέξις ασκεπής;
– Τριτόκλιτο επίθετο.
– Πάρε αυτήν την κόλλα χαρτί και κλίνε γραπτώς την λέξιν ασκεπής εις τον ενικόν και εις τον πληθυντικόν.
Δεν είχα καμιά δυσκολία να κλίνω, αλάνθαστα, αυτό το επίθετο. Το ήξερα ήδη από το σχολείο του χωριού μου (Μαλακάσι Καλαμπάκας ). Ο Κοτρώνης με συνεχάρη και μου είπε ότι έγινα γυμνασιόπαις.
Οταν αποφοίτησα από το Δημοτικό, αλλά και όταν έδωσα εξετάσεις για το Γυμνάσιο, ο πατέρας απουσίαζε από τα Τρίκαλα σε δουλειές του. Η μάνα καμάρωνε βλέποντας το απολυτήριό μου, του Δημοτικού, με «Αριστα 10» και περίμενε τον πατέρα να του το δείξει, αλλά και για να του αναγγείλει ότι είχα πετύχει στις εξετάσεις για το Γυμνάσιο. Αυτό το «Αριστα 10» ήταν το μοναδικό μου μέχρι τότε. Τις πέντε πρώτες τάξεις του Δημοτικού τις πέρασα στο Μαλακάσι. Ο εκεί Μαλακασιώτης δάσκαλος, Δημήτριος Καράσης, είχε ως ανώτατη βαθμολογία το 9. Το «Αριστα 10» του Απολυτηρίου μου από το Β΄ Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων, που ήταν και το μοναδικό στην τάξη μου στα Τρίκαλα, έφερε την υπογραφή του Βασιλείου Κατράνα, ενός λαμπρού δημοδιδασκάλου. Το οφείλω, όμως, στον Δημήτριο Καράση. Για εμένα, η έκτη Δημοτικού στα Τρίκαλα ήταν επανάληψη της πέμπτης Δημοτικού που έκανα στο Μαλακάσι. Μετά που, ως πενταμελής οικογένεια, αναγκασθήκαμε να εγκαταλείψουμε το Μαλακάσι και να μετακομίσουμε στα Τρίκαλα ως «ανταρτόπληκτοι» τον Νοέμβριο 1947, τον πατέρα τον βλέπαμε στο σπίτι ως επισκέπτη. Δεν είχε σταθερή εργασία και κυνηγούσε τα μεροκάματα ως εργάτης στα Τρίκαλα, στην Καλαμπάκα και στα γύρω χωριά. Επρεπε να είναι σε θέση κάθε πρώτη του μηνός να πληρώνει το ενοίκιο του σπιτιού (ένα δωμάτιο) 100 χιλιάδες δραχμές, ώστε οι σχέσεις μας με την κυρα-Μάρω Τζιμουράγκα, την ιδιοκτήτρια του σπιτιού με τα δύο ενήλικα αγόρια της, να είναι καλές, γιατί ζούσαμε μαζί τους κυριολεκτικώς στο ίδιο σπίτι. Οταν δεν υπάρχουν οικονομικές διαφορές, και οι κοινωνικές σχέσεις είναι γαλήνιες. Κάποιο βράδυ, μετά τις εξετάσεις μου για το Γυμνάσιο, φάνηκε στο σπίτι ο πατέρας, όπως πάντα δίχως καμιά προειδοποίηση. Φαινόταν χαρούμενος, όπως είναι κάποιος που έχει κάτι ευχάριστο να αναγγείλει. Η μάνα τον πρόλαβε με τα δικά της ευχάριστα. Πήρε το απολυτήριο του Δημοτικού από το παράθυρο και με περισσή υπερηφάνεια του το έδωσε, προσθέτοντας συνάμα ότι είχα μπει στο Γυμνάσιο. Ακολούθησε σιγή από όλους μας (εμένα, τη μάνα και δύο νεότερες αδελφές μου), που κράτησε όση ώρα χρειάστηκε ο πατέρας να το διαβάσει νοερά, με έκδηλη ικανοποίηση στο πρόσωπό του. Μόλις τελείωσε, ξανάδωσε το Απολυτήριο στη μάνα και, κοιτάζοντάς με εμφανώς ευχαριστημένος, αλλά χωρίς να κομπάζει, μου είπε: «Μέχρι εδώ πολύ καλά. Να δούμε στο Γυμνάσιο πώς θα πας». Δεν το κρύβω ότι περίμενα κάτι παραπάνω ως επιβράβευση! Γνωρίζοντας όμως πολύ καλά τον πατέρα μου, ούτε παραξενεύτηκα ούτε τον παρεξήγησα. Το κακό είναι ότι του έχω μοιάσει. Πάντα εξωτερικεύω λιγότερα απ’ όσα νιώθω. Μετά ήλθε η σειρά του για να μας πει «το δικό του μυστικό». Με κάποιον πολύ γνωστό του από το χωριό Πηγή αγόρασαν ένα μεταχειρισμένο φορτηγό αυτοκίνητο για να εκτελούν μεταφορές. Οι δύο συνέταιροι κατόρθωσαν, ο καθένας από τις πηγές του, να δανεισθούν το μεγαλύτερο ποσό της αξίας του αυτοκινήτου και από την επομένη θα ρίχνονταν στη δουλειά. Για τον πατέρα ήταν ένα καινούργιο επάγγελμα και του ευχηθήκαμε καλή τύχη και προκοπή.
ΥΓ.: Από το βιβλίο μου «Η καρυδιά με τους νουμάδες».
*Καρδιοχειρουργός
