Κύριε διευθυντά
Ξαναδιαβάζοντας την επιστολή του κυρίου Γεωργίου Α. Κουρμούση («Καθημερινή» 5/12/2024) θυμήθηκα δικές μου εμπειρίες, τις οποίες σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας. Πρώτον, ως προς τη χειροβομβίδα:
∆ιαρκούσης της Κατοχής, οι Γερμανοί εγκατέλειψαν ένα επιταγμένο ακίνητο στη Χαλέπα Χανίων. Η πιτσιρικαρία εισέβαλε στο ακίνητο και μάζευε στα σκουπίδια ό,τι θεωρούσε χρήσιμο. Εγώ βρήκα στο πάτωμα μια αγγλική χειροβομβίδα, η οποία ίσως και να είχε αφεθεί δολίως στα σκουπίδια – τι γύρευε άλλωστε εκεί μια αγγλική χειροβομβίδα;
Την πήρα, βγήκα έξω, πήγα σε ένα διπλανό στενό και άρχισα να την ξεβιδώνω. Πριν φθάσω στο να τραβήξω την περόνη ασφαλείας με βλέπει ένας μονόφθαλμος οικογενειακός φίλος, μου αρπάζει τη χειροβομβίδα και την πετάει στον κήπο του σπιτιού του. Αφού μπήκε μέσα στο σπίτι ο φίλος, εγώ πηδώ μέσα στον κήπο και η χειροβομβίδα ήταν πάλι στα χέρια μου.
Κατά καλή μου τύχη με βλέπει πάλι ο φίλος, μου αρπάζει από το χέρι τη χειροβομβίδα και με σέρνει πίσω στο ακίνητο και σε έναν Γερμανό που βρισκόταν μέσα. Του δίνει τη χειροβομβίδα και με ένα χαστούκι του τελευταίου γλίτωσα τον διαμελισμό μου. Ποτέ δεν ξέχασα τον ευεργέτη μου. Μετά την Κατοχή ήταν ο πρώτος ταξιτζής –παρότι μονόφθαλμος– που απέκτησε αμερικανική κούρσα-ταξί. Τον προτιμούσαμε πάντα και πάντοτε τον ευχαριστούσα που με είχε προστατεύσει.
Μερικά χρόνια αργότερα, λίγο μετά το 1948, ζήσαμε περιστατικά της άλλης μορφής. Τότε, μέλη της ομάδας Γυπαριτών-ΒΗΤΑ (Οι Γυπαρίτες-ΑΛΦΑ έδρασαν στην Αττική μετά το 1917, έσπειραν τον τρόμο και πολύ ζημίωσαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που δυστυχώς πλήρωσε για τη δράση τους στις εκλογές του 1920) χρησιμοποιήθηκαν στην καταστολή της ανταρσίας στην Κρήτη και ζούσαν υπό το καθεστώς ατιμωρησίας για ό,τι και αν έκαναν, εκτός καθαρώς στρατιωτικής υπηρεσίας. Μερικοί από αυτούς θυμήθηκαν το Γυμνάσιο και σε μεγαλύτερη ηλικία συμμετείχαν στις εξετάσεις, με το περίστροφο και τις σημειώσεις των πάνω στο θρανίο.
Αλλες εποχές. Να μην ξανάρθουν ποτέ…
*Βούλα
