Κύριε διευθυντά,
1. Λέγεται και γράφεται ότι ο Πρόεδρος της ∆ημοκρατίας κατέχει το ύπατο αξίωμα της χώρας. Τι αξίωμα είναι αυτό χωρίς ρυθμιστικές και εξισορροπιστικές εξουσίες του πολιτεύματος; Είναι τιμητικό να διορίζεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό και να λειτουργεί ως διακοσμητική φιγούρα;
Η όλη φιλολογία περί του ανωτάτου άρχοντος είναι υποκριτική, παραπλανητική και συγκαλύπτει τη μη διάκριση των εξουσιών στο πολίτευμα που έχουμε. Είναι σωστό να ξοδεύονται τόσα χρήματα για έναν θεσμό χωρίς ουσιαστική προσφορά, παρά μόνον συμβολική, και αυτή χαμηλού επιπέδου;
2. Από τότε που ο Παπανδρέου κατήργησε τις εξισορροπιστικές εξουσίες του Προέδρου με την αλλαγή του Συντάγματος, ο Πρόεδρος έχασε κάθε ουσιαστική αρμοδιότητα και κάθε πολιτικό και πολιτειακό κύρος.
Τώρα μάλιστα με τη νέα συνταγματική αλλαγή δύναται να εκλέγεται με 151 ψήφους και έτσι έχασε όποια θεσμική υπόσταση είχε. Τώρα κάθε πρωθυπουργός του πρωθυπουργικοκεντρικού μας συστήματος δύναται να προτείνει όποιον τον βολεύει και να ψηφίζεται σαν ένας οποιοσδήποτε νόμος. Τι υποκρισία!
3. Γιατί ο Πρόεδρος δεν εκλέγεται από τον λαό; ∆ιότι, όπως υποστηρίζουν τα κόμματα, δεν θέλουν να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς το πρωθυπουργικοκεντρικό μας σύστημα. Πολύ βολικό για τα κόμματα!
4. Γιατί όμως να εκλέγεται μόνο από τους βουλευτές, και μάλιστα από 151, και όχι από τους 300 βουλευτές, συν τους περιφερειάρχες, συν τους δημάρχους της χώρας (σε περίπτωση ζυγού αριθμού να προστίθενται τρία μέλη του ∆ικηγορικού Συλλόγου Αθηνών); ∆ιότι τα κόμματα δεν θέλουν να μοιράζονται την εξουσία!
5. Κατά τη γνώμη μου, ο/η Πρόεδρος πρέπει να έχει το δικαίωμα να ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων, την τεκμηρίωση της σκοπιμότητας και της ορθότητας των ρυθμίσεων που επιβάλλει (όχι φαυλοκρατικά άρθρα), ως και την αυτοτέλειά των – χωρίς άσχετες τροπολογίες προσκολλημένες σε αυτούς.
6. Για να διατηρήσει ο Πρόεδρος το υψηλό κύρος του, να μην παρευρίσκεται σε διάφορες εκδηλώσεις πανηγυρικού χαρακτήρα και να μην κατατρίβεται με δημόσιες σχέσεις προβολής.
Αντιθέτως, να εκπροσωπεί την Ελλάδα συχνά σε άλλες χώρες και να προβάλλει τις απόψεις της και τις διεκδικήσεις της με ευγένεια, τολμηρότητα και πειστικότητα.
*πρώην πανεπιστημιακός
