Κύριε διευθυντά,
Αναφερόμενος στην επιστολή του κυρίου Κώστα Βίτκου («Κ» 12.12.24) με θέμα «Εθελοντική ευθανασία, βιοηθική και φιλοσοφία», δηλώνω ότι συνυπογράφω την επιστολή του και κατά συνέπεια είμαι κι εγώ υπέρμαχος της δυνατότητας ενός αξιοπρεπούς θανάτου μέσω της εθελοντικής ευθανασίας.
Οταν η μοίρα ή και ο χρόνος καθιστούν τη συνέχεια της ζωής ένα αδυσώπητο μαρτύριο, πρέπει η πολιτεία να παρέχει λύση έχοντας νομιμοποιήσει την εθελοντική ευθανασία.
Η πρόοδος βέβαια της επιστήμης στον τομέα της ιατρικής είναι αναμφίβολα σωτήρια για τους ανθρώπους που ασθενούν. Προϋπόθεση, όμως, η ποιότητα ζωής του πάσχοντος να τον ικανοποιεί και να μην υποφέρει και βασανίζεται, ταλαιπωρώντας παράλληλα τους οικείους του, αφού ιατρικά η επιστήμη έχει κρίνει ότι η ασθένειά του είναι ανίατη.
Ας δώσει λοιπόν η πολιτεία σε ανίατα ασθενείς τη διέξοδο και το δικαίωμα της εθελοντικής ευθανασίας, ώστε ήρεμα, ανώδυνα και με αξιοπρέπεια ή όπως πολύ εύστοχα ο κύριος Βίτκος χαρακτηρίζει στην καθ’ όλα άξια συγχαρητηρίων επιστολή του, «πεπαιδευμένα», να κλείνει ο κύκλος μιας τυραννικής ζωής χωρίς κανένα απολύτως νόημα.
Ας συνεκτιμηθεί, τέλος, ότι ήδη επτά πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης μάς δείχνουν τον δρόμο, έχοντας νομιμοποιήσει τη διαδικασία αυτή.
