Κύριε διευθυντά,
Πολύς λόγος γίνεται για την επιλογή του προσώπου που θα (έπρεπε να) προταθεί από τον πρωθυπουργό για τη θέση του Προέδρου της ∆ημοκρατίας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πολλά κείμενα που να σχολιάζουν τον τρόπο επιλογής – εκλογής, ο οποίος λίγο διαφέρει από διορισμό. Το Σύνταγμα της Ελλάδας συντάχθηκε από έναν πρωθυπουργό, ο οποίος τη μεταβατική περίοδο προς τη μεταπολίτευση ήταν πανίσχυρος και με την εμπειρία της τότε ανάμειξης του ανωτάτου άρχοντος (δεν έχει σημασία αν ήταν κληρονομικός ή αιρετός) στη διακυβέρνηση, δεν ήθελε επανάληψη της κατάστασης που είχε οδηγήσει στη δικτατορία. Επομένως ο κάθε πρωθυπουργός επιλέγει τον Πρόεδρο με τα (σχεδόν αποκλειστικά) δικά του κριτήρια.
Ωστόσο οι αντιλήψεις πλέον έχουν αλλάξει. Η πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί να έχει μόνο έναν πόλο εξουσίας· απαιτούνται έλεγχοι και εξισορροπήσεις. Εξάλλου ο Πρόεδρος θα έχει μόνο τις εξουσίες που του αναγνωρίζονται από το Σύνταγμα και υπάρχει συναίνεση ότι αυτές που έχουν δοθεί είναι ικανοποιητικές. Επομένως, δεν ισχύει το επιχείρημα της δυαρχίας και ίσως έχει επέλθει πλέον η εποχή για την εκλογή του Προέδρου από τον λαό. Βεβαίως αναγνωρίζεται η δυσκολία να γίνει αυτό εφικτό, αφού ουδείς πρωθυπουργός θα δεχόταν εύκολα να αποστερηθεί του δικαιώματος διορισμού ουσιαστικά του Προέδρου εκ μέρους του.
