Κύριε διευθυντά,
Δεν μπορεί κανείς παρά να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του για την επιτυχημένη πολιτική πορεία του εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Μια σημαντική παράμετρος που δεν σχολιάζεται αρκετά στη χώρα μας είναι οι δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεράσει για να αλλάξει την ατζέντα ενός κόμματος, του οποίου τη νοοτροπία είχε καθιερώσει ο προκάτοχός του. Η αποτελεσματικότητα στην υλοποίηση χειροπιαστών στόχων που έθεσε κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργός, σε αντίθεση με τις παλαιότερες πρακτικές του κόμματος από το οποίο προερχόταν και που έθετε σαν στόχους αφηρημένα – εξωπραγματικά «οράματα» (αναφέρομαι σε ατάκες του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» κ.λπ.) που ξεχνιόντουσαν μόλις πέρναγε η ψηφοθηρική τους διάσταση. Ή και σε μια ειρωνική διάσταση, όπου για πολλούς ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρότι καθηγητής Οικονομικών ο ίδιος σε ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια των ΗΠΑ, έθεσε τις βάσεις της οικονομικής κρίσης που προέκυψε στη χώρα 30 χρόνια αργότερα. Η άποψη αυτή στηρίζεται στην υιοθέτηση (και δημιουργία πνεύματος προσδοκιών εκ μέρους των πολιτών) δυσανάλογων για τις δυνατότητες της χώρας και δύσκολα αναστρέψιμων παροχών (βλέπε αντιδράσεις στον νόμο Γιαννίτση) και την ανοχή στη γενίκευση – «εκδημοκρατισμό» της διαφθοράς που ενίσχυσε το κόμμα του.
*Συνταξιούχος, παθολόγος
