Κύριε διευθυντά,
Τα συμβάντα βίας της εποχής μας δεν είναι πρωτόγνωρα. Είναι, όμως, βέβαιο ότι στο παρελθόν δεν είχαν τις πολλαπλές αποκρουστικές εκφάνσεις, τον δραματικό χαρακτήρα και τη συχνότητα που παρατηρείται στις ημέρες μας.
Οι στυγερές ανθρωποκτονίες, οι βιασμοί, οι συμμορίες ανηλίκων και τα μαφιόζικα ξεκαθαρίσματα δημιουργούν αρνητική ψυχολογία στην κοινωνία, ενώ συγχρόνως καλλιεργείται αίσθημα φόβου και απειλής. Ο εμπλουτισμός των βάναυσων γεγονότων σε επίπεδο έντονης δημοσιότητας με οπτικοακουστικό υλικό και με περιγραφική διόγκωση, επιτείνουν την αγριότητα των συμβάντων. Παραλλήλως καλλιεργείται στους εφήβους ο μιμητισμός, ενώ ικανός αριθμός συμπολιτών μας εθίζεται στη συγκίνηση της βαρβαρότητας και στην έστω και αρνητική προβολή των δραστών. Οι κρατικές αδυναμίες αντιμετώπισης της εγκληματικότητας, η προβληματική ποιότητα του κοινωνικού κράτους, η χωλαίνουσα παιδεία και η αργοκίνητη δικαιοσύνη ενδυναμώνουν τη βία και έχουν ανάγκη ουσιαστικής ανάταξης. Δεν θα πρέπει, όμως, να αγνοηθεί στο πλαίσιο περιστολής του φαινομένου, η αποφυγή της υπερβολικής δημοσιότητος, της ευρείας χρήσης οπτικοακουστικών μέσων και της περιγραφικής διόγκωσης των γεγονότων βίας, που υποθάλπουν τον νοσηρό μιμητισμό, κυρίως των εφήβων και επιτείνουν τον κοινωνικό εθισμό στη βαρβαρότητα.
*Αντιπρόεδρος Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ε.τ.
