Κύριε διευθυντά
Είμαι λάτρης της κλασικής μουσικής, αλλά όχι και ειδικός περί αυτήν. Ωστόσο, στο άρθρο του εξαίρετου συνεργάτη σας κ. Ηλία Μαγκλίνη (28/12/24) για τον Μπαχ θα ήθελα να προσθέσω τα εξής ολίγα:
Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750), αυτός ο πρίγκιπας της μουσικής και γλυκύτατος άνθρωπος, μια «τερατώδης» μεγαλοφυΐα, είναι ο μουσικός που αγκάλιασε ολόκληρη την οικουμένη και συγκέντρωσε μέσα του όλες τις αντιμαχόμενες τάσεις πολλών αιώνων. Το έργο και η ποικιλία της μουσικής του είναι τεράστια: πρελούντια, χωρικά, καντάτες, σουίτες, λειτουργίες, μοτέτα, φούγκες, τοκάτες, ορατόρια, μουσικές δωματίου, έργα για πιάνο κ.λπ. και πάνω απ’ όλα βέβαια το συναρπαστικό του έργο για εκκλησιαστικό όργανο.
Ο Μπαχ, μυστικιστής, λυρικός, ρομαντικός και βέβαια πολύ ερωτικός, είχε λησμονηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα για να ανακαλυφθεί σιγά σιγά αργότερα και να περάσει μέσα από τα κείμενα σαν βιβλική μορφή. Τον χαρακτήρισαν ως τον πέμπτο Ευαγγελιστή του Ιησού, που πήρε τη θέση ενός νέου μαθητή του με τα Πάθη κατά Ιωάννη και τα Πάθη κατά Ματθαίο. Η Μεγάλη Λειτουργία του είναι ένα από τα αριστουργήματα της κλασικής μουσικής, αλλά και το Ορατόριο των Χριστουγέννων, που παίζεται αυτές τις μέρες παντού στο ραδιόφωνο, σε σπίτια, σε καταστήματα, σε πλατείες, αεροδρόμια και σταθμούς, αποτελεί μία από τις καταπληκτικότερες συνθέσεις της παγκόσμιας μουσικής. Το έργο αυτό το ολοκλήρωσε το 1734 και είναι μια δημιουργία μεγάλων διαστάσεων, μια σουίτα από έξι καντάτες, προορισμένη να παίζεται στις έξι συνεχόμενες λειτουργίες της γιορτής των Χριστουγέννων.
Ο Μπαχ είναι πολύ μεγάλος, είναι γεμάτος μουσική, είναι η ίδια η μουσική! Αλλά και το όνομά του, B – A – C – H (Si bemol- La – Do – Si) δεν είναι κι αυτό μουσική; Ο ίδιος το ήξερε πολύ καλά και το χρησιμοποίησε –μόνο ο ίδιος– στο ημιτελές κύκνειο άσμα του: Η Τέχνη της Φούγκας που σταματά στο τέλος της φούγκας 18 και το υπογράφει με νότες: B – A – C – H!
Με εκτίμηση, ευχόμενος εγκάρδια σε όλους σας Καλή Χρονιά!
