Κύριε διευθυντά
Οι ωραιότερες ουρές των φετινών γιορτών δεν είναι έξω από κάποια πολυκαταστήματα αλλά έξω από τα σινεμά όλης της χώρας. Εκεί όπου μικροί και μεγάλοι περιμένουν για να παρακολουθήσουν τη βιογραφική ταινία «Υπάρχω» με θέμα τη ζωή του λαϊκού τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη. Και να προσπαθήσουν να κατανοήσουν στις δύο ώρες της ταινίας, το πώς κάποιοι πριν από μερικές δεκαετίες ακούγοντας μόνο ένα τραγούδι του Στέλιου ένιωθαν πλήρεις. Oπως στην εξαιρετική σκηνή στο παραθαλάσσιο κέντρο «Λουξεμβούργο» της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου πρωτοεμφανίζεται το ντουέτο Καζαντζίδης – Μαρινέλλα στο πάλκο. Τραγουδώντας ερωτευμένοι για τα μεταπολεμικά βάσανα και τα πρώτα καρδιοχτύπια. Ξορκίζοντας με τις φωνές τους τη σκληρότητα που προηγήθηκε και κοιτώντας με ελπίδα τους εαυτούς τους και το αύριο. Ενώ το πλάνο της κάμερας βγαίνει προς τα έξω, οι θαμώνες εναλλάσσονται με αυτούς που κάθονται στην παραλία και στα φωτισμένα καΐκια. Μα είτε κοιτώντας τους τραγουδιστές είτε απλά το φεγγάρι, οι πάντες αποπνέουν μία σχεδόν μαγική πληρότητα. Μία πληρότητα που δύσκολα ξαναβρήκαν στη συνέχεια.
Δ. Μακρίδης
Ιστορικός
