Κύριε διευθυντά
Τρία άρθρα στην εφημερίδα σας μέσα στον τελευταίο μήνα παρουσιάζουν μια εικόνα προβληματισμού για το ∆ημόσιο.
Το πρώτο του κ. Λέανδρου Ρακιντζή (7/12) παρουσιάζει μια απογοητευτική εικόνα για το ∆ημόσιο και προκρίνει την ιδιωτικοποίηση τομέων προς ένα μικρότερο αλλά αποτελεσματικότερο κράτος (νέο δημόσιο μάνατζμεντ). Στο δεύτερο, του κ. Πάσχου Μανδραβέλη (10/12), προκρίνεται η πραγματική αποκέντρωση με τους ΟΤΑ να διαχειρίζονται τους πόρους τους προς μια καλύτερου τύπου οργάνωση του κράτους (πολυεπίπεδη διακυβέρνηση). Στο τρίτο της κ. Καλλιόπης Σπανού (11/12) προβάλλεται η ανθεκτική μεταρρύθμιση του ΕΚ∆∆Α προς αντιμετώπιση της έλλειψης ικανών ανώτατων στελεχών στο ∆ημόσιο, ως «”δυνητικά” χρήσιμη και αναγκαία». Κοινός τόπος των τριών άρθρων είναι ο πελατειασμός που χαρακτηρίζει την ελληνική κεντρική και περιφερειακή διοίκηση διαχρονικά: στην επιλογή προϊσταμένων κατά Ρακιντζή, τοπικών αρχόντων κατά Μανδραβέλη, και αντίρροπων της αποπολιτικοποίησης τάσεων κατά Σπανού.
Τα ερωτήματα που ανακύπτουν πολλά:
– Τι σημαίνει «αποτελεσματικό» κράτος και γιατί η ανάληψη από τον ιδιωτικό τομέα λειτουργιών του Δημοσίου (που κατά κανόνα είναι ασύμφορες οικονομικά) θα αποδώσει;
– Πώς μια πολιτικοποιημένη κεντρική διοίκηση θα εκχωρήσει αρμοδιότητες και πόρους στην περιφέρεια αν ήδη δεν τα διοικεί ανταποδοτικά;
– Και τελικά υπήρχε όντως έλλειψη ικανών στελεχών στο Δημόσιο στις αρχές του ’80; Ή το όποιο κενό δεν εξαλείφθηκε σήμερα παρά την επιτυχία του ΕΚΔΔΑ;
Κανείς δεν είδε απόδοση στο κεφάλαιό του, αν δεν το επένδυσε σωστά. Οσο λοιπόν δεν επενδύουμε στο Δημόσιο τόσο δεν θα κεφαλαιοποιούμε κέρδη από εκεί.
Λάμπρος Καφίδας
