Κύριε διευθυντά
Ο επιστολογράφος κ. Γ. Μουκαζής, στην «Κ» της 11/12/24, αναρωτιέται «αν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική παιδεία (και ό,τι άλλο δημιουργικό, θα πρόσθετα) χωρίς την αρετή του μόχθου». Ενός στοιχείου που, ομολογουμένως, τείνει να εκλείψει από τον εθισμένο στη βολή της ήσσονος προσπάθειας Ελληνα των τελευταίων δεκαετιών. Και, που μέχρι πρότινος, αποτελούσε ένα από τα κύρια γνωρίσματα της φυλής μας.
Μας το θυμίζει αυτό η γλώσσα μας: Θαυμάστε, εν προκειμένω, την ανά τους αιώνες λεπτολόγο, επακριβή αποτύπωση και κλιμάκωση τής, εν λόγω, κυρίαρχης εργασιακής συνθήκης, μέσω των συγγενών λέξεων: Κούραση, κόπος (ηνίκ’ αν κόπος μ’ απαλλάξη ποτέ), κόπωση, καταπόνηση, μόχθος (μοχθείν δε βροτοίσιν ανάγκη), κάματος (αίθρω και καμάτω δεδμημένον)*.
Οσοι το έχουν δοκιμάσει, το διαλαλούν: Η εργασία είναι η πιο συναρπαστική και συγχρόνως η πιο επίπονη από όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Το κλειδί στην παραπάνω φράση είναι η λέξη «συγχρόνως». Αφαιρώντας από την εργασία το επίπονο, αφαιρείς και το συναρπαστικό.
Το βεβαιώνει και ο ποιητής μας, με τον δικό του τρόπο!: «Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ’ την δούλεψή της».
*Ανασυρμένη από σημειώσεις μου ανθολόγηση, επισημασμένη από άλλους.
*Βούλα
