Κύριε διευθυντά
Ο άνθρωπος κάνοντας χρήση του νου του, με τον οποίο τον προίκισε και τον όπλισε ο ∆ημιουργός, κατόρθωσε να κατασκευάσει τεχνητά μηχανήματα, τα οποία τον βοηθούν στη ζωή του.
Τα τεχνητά αυτά μηχανήματα, ως ανθρώπινα κατασκευάσματα, τα υποχρεώνουμε να υπακούν στις εντολές μας και να επιτελούν πολύπλοκες εργασίες, οι οποίες σε πολλούς φαίνονται ότι είναι αυτόματες πράξεις των τεχνητών αυτών μηχανημάτων και όχι αποτελέσματα ανθρώπινης εντολής και ενέργειας προς αυτά. Ανοήτως δε τα τελευταία αρκετά χρόνια, τις ανθρωποκίνητες ενέργειες αυτών των μηχανημάτων πολλοί τις αποδίδουν σε κάποια «τεχνητή νοημοσύνη τους».
Υποτιμούμε τη δική μας νοημοσύνη όταν δεχόμαστε ότι τα ανθρώπινα μηχανικά κατασκευάσματα διαλέγονται μεταξύ τους και δρουν αφ’ εαυτών (τεχνητή νοημοσύνη), χωρίς την έμπρακτη εντολή μας. Εστω ότι θέτουμε σε κίνηση τη μηχανή του αυτοκινήτου μας και στον φωτισμένο πίνακά του εμφανίζεται ως «εντολή» η λέξη «service». Υπακούοντας στην «εντολή», επιτελούμε το «service» στο αυτοκίνητο και η λέξη «service» εξαφανίζεται από τον φωτισμένο πίνακά του. Σημαίνει αυτό ότι το αυτοκίνητο, αφ’ εαυτού, σκέφθηκε να μας ειδοποιήσει ότι χρειάζεται «service» και όταν περατώσαμε το «service» του, πάλι αφ’ εαυτού (τεχνητή νοημοσύνη) το αυτοκίνητο εξαφάνισε το «service» από τον πίνακά του;
Ή ότι εμείς το είχαμε ειδοποιήσει (ανθρώπινη νοημοσύνη) να μας αναγγείλει την υποχρέωσή μας, αλλά και να μας δείξει ότι την εκπληρώσαμε; Ισχύει, βεβαίως, το δεύτερο. Η νοημοσύνη μας είναι θεόσταλτο δώρο στον άνθρωπο και όχι στα τεχνητά και άνοα του ανθρώπου δημιουργήματα.
*Καρδιοχειρουργός
