Κύριε διευθυντά
Συμβαίνουν αυτά μεταξύ παλιόφιλων. Εχεις να συναντήσεις τον άλλον τριάντα χρόνια και τον βλέπεις μπροστά σου ξαφνικά έξω από το ανακαινισμένο ΜΙΝΙΟΝ. Ανταλλάσσετε τα κλασικά «συνθηματικά»: «Χρόνια και ζαμάνια!» και «Πού χάθηκες, ρε ψυχή;» και αμέσως σε διαπερνάει μια ανεξήγητη αίσθηση ασφάλειας να του εξομολογηθείς ένοχα μυστικά, σημαντικά προβλήματα αλλά και μικροχαρές. Γιατί, άραγε; Tι είναι αυτό που μας ενώνει με τους φίλους του παρελθόντος και καταστρατηγείται αυτοστιγμεί το «μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται»;
Εν μέσω τέτοιων λογισμών και παραλογισμών συνέλαβα τον εαυτό μου πριν από λίγα μεσημέρια, όταν αντίκρισα στο μπαλκόνι έναν θρασύ Κοκκινολαίμη! Πρόκειται για εκείνο το μικρό πουλάκι με την πορτοκαλέρυθρη ποδίτσα στον λαιμό, που έρχεται στην Ελλάδα από τη Βόρεια Ευρώπη για να ξεχειμωνιάσει. Τον Κοκκινολαίμη (ή Καλογιάννο) θα τον συναντήσουμε στη σκανδιναβική μυθολογία, στη γαλλική λαογραφία αλλά και στην αγγλική παράδοση, ως red robin.
Εντός συνόρων, ο Καλογιάννος δεν ξέφυγε από την αγαπητική πένα γνωστών Ελλήνων λογοτεχνών.
Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης είχε γράψει ένα συγκινητικό ποίημα με τίτλο «Ο Καλογιάννος», το οποίο αφιέρωσε στον γιο του. Ο δημιουργός δεν κρύβει τη συμπάθειά του προς ένα εκ των ταπεινοτέρων φθινοπωρινών πτηνών μας, τον αγαθόν Καλογιάννον. Τρυφερός ο συνειρμός που γεννάται στον Βαλαωρίτη, κάθε χρόνο όταν βλέπει Κοκκινολαίμη: «όταν συναντώμαι μετά του πρώτου Καλογιάννου η καρδία μου σκιρτά, ως αν αίφνης έβλεπον παλαιούς φίλους επανερχόμενους εκ μακράς αποδημίας».
Παράλληλα, αυτό το κοκκινόθωρο πουλί κατέχει ιδιαίτερη θέση στο έργο του Γεωργίου ∆ροσίνη, ο οποίος εξυμνεί την ευαισθησία και την ταπεινότητά του. Ο ∆ροσίνης στέκεται στο παγωμένο, βουβό χειμωνιάτικο τοπίο βιώνοντας την παρουσία του Κοκκινολαίμη σαν μια νότα αισιοδοξίας, καρτερικότητας και πίστης. Μέσα από τους στίχους του ζεσταίνει τις καρδιές των ανθρώπων, που ίσως είναι και αυτές σκεπασμένες με τα δικά τους χιόνια: Του φθινοπώρου φτωχικό παιδί/Ο Καλογιάννος πρόσχαρος προβάλλει/Με λόγια σιγαλά και ταπεινά/Μικρός προφήτης φτερωτός, μηνά/Την άνοιξη που θα γυρίσει πάλι.
Τέλος, λέγεται ότι κάποτε ένας Κοκκινολαίμης έκανε συντροφιά στον Aγιο Παΐσιο, ο οποίος του είχε δώσει το όνομα Oλετ. Ο όσιος γέροντας από την πολλή αγάπη του προς τον Καλογιάννο ήθελε να τον αγκαλιάσει, αλλά φοβόταν μην τον πνίξει. Eλεγε σχετικά: «γι’ αυτό σφίγγω την καρδιά μου και το χαίρομαι από μακριά, για να μην το βλάψω»…
Χρονιάρες μέρες!
Εκτός από τα σποράκια στο ρυτιδιασμένο μαρμάρινο πρεβάζι, ας εξασφαλίσουμε και μια ορθάνοιχτη αγκαλιά για τον ταξιδιάρη Κοκκινολαίμη της πλούσιας σημειολογίας. Ας αφήσουμε να ριζώσουν στις καρδιές μας όσα ελπιδοφόρα συμβολίζει αυτός ο πεισματάρης φίλος που έρχεται απ’ τα παλιά…
Και ας υπερασπιστούμε με θάρρος ό,τι εύθραυστο, αγνό, διάφανο μας έχει απομείνει το σωτήριο έτος 2025.
Καλά Χριστούγεννα!
*Περιστέρι
