Κύριε διευθυντά
Με τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν, τη μέρα της γέννησης Αυτού που η διδασκαλία του συνοψίζεται στη λέξη «Αγάπη», θα ήθελα να διηγηθώ μια ασυνήθιστη αλλά αληθινή ιστορία αγάπης.
Πριν από μερικά χρόνια, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ήταν ο ετήσιος χορός της Ενωσης Μακεδόνων Μεγάλης Βρετανίας (MSGB) σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο του κεντρικού Λονδίνου. Φυσικά εγώ δεν μπορούσα να λείπω. Γύρω στα μεσάνυχτα, αφού είχα φάει και είχα χορέψει με την ψυχή μου, ξεκίνησα για το σπίτι μου σιγομουρμουρίζοντας το De-spa-ci-to, το τραγούδι της χρονιάς που μόλις είχα χορέψει. Καθώς ο τσουχτερός αέρας με το χιονόνερο με χτύπησε στο πρόσωπο, κατευθύνθηκα προς τον σταθμό του μετρό θέλοντας να φτάσω το γρηγορότερο για να χωθώ στο ζεστό μου κρεβατάκι.
Και τότε τους είδα. Σωριασμένοι στην άκρη του πεζοδρομίου ή στην είσοδο κάποιου κτιρίου, τυλιγμένοι μέσα στους βρώμικους υπνόσακούς τους, κοιμόντουσαν οι άστεγοι. Είχαν καταφέρει να περάσουν την ημέρα μέσα στη ζεστασιά του εμπορικού κέντρου, αλλά τώρα θα περνούσαν μια ακόμη παγωμένη νύχτα στον δρόμο. Σκέφτηκα ότι μιλάμε συνέχεια για ανθρώπινα δικαιώματα κάθε είδους, αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν το στοιχειώδες δικαίωμα της στέγης και της αγκαλιάς μέσα σε ένα ζεστό κρεβάτι αυτή τη χειμωνιάτικη νύχτα.
Στην εποχή της πιστωτικής κάρτας, στην τσάντα μου είχα μόνο λίγα ψιλά για να τους ρίξω που ούτε θα τα έπαιρναν είδηση. Είχα και το ακριβό μου άρωμα σε σπρέι. Και τότε μου ήρθε η τρελή αλλά υπέροχη ιδέα. Κρατώντας τα τακούνια μου στο χέρι για να μην τους ξυπνήσω, άρχισα να χορεύω στον ρυθμό του De-spa-ci-to, ραντίζοντάς τους συγχρόνως και ποτίζοντας τους υπνόσακούς τους με το άρωμά μου. Ξέροντας πως εξωτερικά ερεθίσματα όπως το κρύο ή η ζέστη, όταν κοιμόμαστε, γίνονται Βόρειος Πόλος ή τροπικό νησί στα όνειρά μας, ήλπιζα ότι θα τους έδινα υπέροχα όνειρα για πολλές νύχτες («Kρατάει χρόνια αυτή η κολόνια»). Το περιεχόμενο των ονείρων τους το αφήνω στη φαντασία σας. Ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα τον κίνδυνο που διέτρεχα, αν κάποιος από αυτούς ξυπνούσε. Το μόνο που ήθελα ήταν να τους δώσω όνειρα τόσο ζωντανά σαν την πραγματικότητα. Μόνο που αυτά, αντίθετα από την πραγματικότητά τους, θα ήταν όμορφα. Τόσο όμορφα και τόσο ζωντανά, ώστε το πρωί, όταν οι κουστουμάτοι κύριοι και οι κομψές κυρίες που θα περνούσαν θα ήταν πολύ βιαστικοί για να σταματήσουν να τους δώσουν κάτι, δεν θα τους ένοιαζε.
Το ότι είχα την απόλυτη επιδοκιμασία των «εν τοις ουρανοίς», για να μην πω ότι «τηλεκατευθυνόμουν» από αυτούς, φάνηκε από το ότι, παρόλο που τσαλαβουτούσα στα παγωμένα νερά, δεν εισέπραξα κανένα κρυολόγημα, ούτε καν ένα… αααψού!
Το μόνο μου παράπονο ήταν ότι δεν είχα μεγάλα φτερά σαν άγγελος, να πετάξω παντού όπου υπάρχουν άστεγοι, για να τους ραντίσω μέχρι την τελευταία σταγόνα από το άρωμά μου.
Καλά Χριστούγεννα!
*Φιλόλογος – ψυχολόγος, Λονδίνο
