Κύριε διευθυντά
Με μικρό ή κεφαλαίο «Μ» τελείωσε επιτέλους και το μετρό της Θεσσαλονίκης. Τώρα Αθήνα και Θεσσαλονίκη έχουν η καθεμιά το δικό της μετρό.
Ισως λοιπόν είναι η ώρα να θυμηθούμε την αρχή. Μια αρχή που ξεκινάει 100 χρόνια πίσω, τον Αύγουστο του 1925. Στις 15 λοιπόν Αυγούστου στο δεκαπενθήμερο περιοδικό ΕΡΓΑ, τον πρόδρομο των Τεχνικών Χρονικών, δημοσιεύεται άρθρο του μηχανικού Αλ. Βερδέλη, απόφοιτου της Ecole Centrale του Παρισιού, με τίτλο «Το συγκοινωνιακό πρόβλημα των Αθηνών και περιχώρων».
Επισημαίνει τότε ο Βερδέλης την ανάγκη να απαιτήσει και η Αθήνα το δικό της μετρό, όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, η Μαδρίτη, η Βιέννη, η Νέα Υόρκη και η Φιλαδέλφεια, τώρα που τα προάστιά της ξεπέρασαν την ακτίνα των τριών χιλιομέτρων και η ταχύτητα των τροχοφόρων αυξήθηκε σημαντικά.
Και προτείνει, πάντα ο Βερδέλης, τη δημιουργία τριών ακόμη γραμμών εκτός από αυτή του σιδηροδρόμου Αθηνών – Πειραιώς και της γραμμής της Κηφισιάς. Τη γραμμή 3 που θα ξεκινούσε από τους Στρατώνες στην Ακαδημία Πλάτωνος, και θα κατέληγε σε Παγκράτι, Βύρωνα, Καισαριανή. Να θυμίσουμε ότι τότε μεταξύ των οδών Βασ. Σοφίας, Ρηγίλλης και Χατζηγιάννη Μέξη προβλέπετο η δημιουργία του Διοικητικού Κέντρου. Τη γραμμή 4 που θα συνέδεε την περιοχή της Κολοκυνθούς με τη Νεάπολη και τους Αμπελοκήπους και θα κατέληγε στα νοσοκομεία στο Γουδί και τη γραμμή 5, η οποία ξεκινώντας από το Παλαιό Φάληρο, θα διέσχιζε τη Νέα Σμύρνη, τον Αγιο Σώστη, την Καλλιθέα, το Κουκάκι, το Μετς, θα περνούσε μπροστά από το Στάδιο, στην περιοχή όπου είναι σήμερα το Χίλτον, τους Αμπελοκήπους και θα κατέληγε στο Ψυχικό.
Κόμβοι συνάντησης των γραμμών η Ομόνοια, η πλατεία Βάθης, η πλατεία Αττικής, οι Αμπελόκηποι, το Μοναστηράκι και η Χαροκόπος.
Ενα δίκτυο που κάλυπτε όλη την έκταση της τότε πρωτεύουσας της Αθήνας, με τις σχετικές διαδρομές.
Ε πάλι καλά! Αργήσαμε λίγο αλλά αποκτήσαμε τελικά μετρό. Αν όμως το είχαμε από τότε;
Με τα αν όμως δεν βγάζεις τίποτα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αν όμως;
