Κύριε διευθυντά
Κατά τη διάρκεια της μετεκπαίδευσής μου, ο αείμνηστος καθηγητής μου Paraf, θέλοντας προφανώς να ελέγξει τις γνώσεις μου, με ρώτησε αν γνωρίζω τι σημαίνει ο όρος «euthanasie», αγνοώντας πιθανώς την κοινή καταγωγή αμφοτέρων, δηλαδή εμού και του όρου.
Στο φύλλο της πάντα φιλόξενης «Κ» (12/12/24) δημοσιεύονται επιστολές αναγνωστών σας (των κ. Παπαγιάννη και Βίτκου), όπου διατυπώνονται δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις επί ενός κοινωνικού θέματος, της ευθανασίας, που θεωρώ από τα σημαντικότερα.
Εξοικειωμένος με τον θάνατο κατά τη διάρκεια των δραματικών εφημεριών μου στο Κρατικό Πειραιώς (τότε το έλεγαν Β. Φρειδερίκη 1967-1969), είδα ότι άλλο είναι ο θάνατος και άλλο ο τρόπος που αυτός επέρχεται.
Η σημερινή κοινωνία οφείλει να θεσπίσει νόμους και να δημιουργήσει συνθήκες προσαρμοσμένες στη σύγχρονη ζωή, ώστε να μειωθούν κατά το δυνατόν το προθανάτιο άγος και ο πόνος. Οι θρησκείες, που τείνουν γενικώς να εξωραΐζουν τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορεί σήμερα να αποτελούν τροχοπέδη στη διαμόρφωση συνθηκών επιθυμητού θανάτου από οιονδήποτε. Καλούνται οι συνειδητοποιημένοι πολίτες να εκφέρουν τη γνώμη τους. Και, εννοείται, το «ου φονεύσεις» δεν έχει καμία σχέση ούτε θέση στο υπό συζήτηση θέμα…
*Ιατρός
