Κύριε διευθυντά
Επειδή είμαι μιας κάποιας ηλικίας και η καθημερινή μου ζωή δεν είναι βιαστική και απολύτως απαιτητική, έχω αποκτήσει μια πολύ ευχάριστη συνήθεια. ∆ηλαδή την ανάγνωση της «Καθημερινής» κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ, με την παρέα του πάνω από μισό αιώνα συζύγου μου και παλιού συμφοιτητή μου στη Νομική Σχολή της Αθήνας.
Ιδιαίτερα λοιπόν στο φύλλο της 12ης Δεκεμβρίου (ημέρα του Αγίου Σπυρίδωνα), η «Καθημερινή» περιελάμβανε όπως πάντα μεγάλη ποικιλία καλογραμμένων θεμάτων και περιγραφές εθνικών και παγκόσμιων γεγονότων ζωτικής σημασίας, αιματηρών εντάσεων, συνάμα όμως αναφέρεται σε ιδιωτικές και ανθρώπινες ιστορίες, μεταξύ των οποίων μερικές, η αλήθεια είναι δίχως «αιδώ» –στη νέα ελληνική γλώσσα ντροπή– που αναρωτιέμαι αν θα είχαν κάτι να ζηλέψουν από την έκθεση «Κυκλαδίτισσες γυναίκες χωρίς φίλτρο», η οποία μόλις άνοιξε στο μουσείο «Κυκλαδικής Τέχνης».
Σε ευχαριστώ «Καθημερινή» για την ποικιλία της ύλης σου και όπως λέει η εγγόνα μου, «Τι θα ήταν ο κόσμος δίχως παππούδες και δίχως χαρτζιλίκι;». Εγώ συμπληρώνω χωρίς κολακεία, «δίχως “Καθημερινή”». Ευχαριστώ.
