Κύριε διευθυντά
Στα θυρανοίξια της Παναγίας των Παρισίων, είδαμε τους πυροσβέστες να περνούν μπροστά από τους επισήμους και να χειροκροτούνται από όλους για τις προσπάθειες που έκαναν κατά τη μεγάλη πυρκαγιά του ναού, ώστε να περισωθεί ό,τι ήταν δυνατόν και σήμερα να παραδοθεί στην αρχική του μορφή.
Στα πρόσφατα δικά μας εγκαίνια του μετρό Θεσσαλονίκης, δυστυχώς, δεν είδαμε παρόμοιες εικόνες.
Πόσο πιο ωραία, πόσο πιο υπέροχα, δημοκρατικά, θα ήταν να περνούσε μπροστά από τους επισήμους και μη της τελετής των εγκαινίων μια –μικρή έστω– αντιπροσωπεία από μηχανικούς, αρχαιολόγους, ηλεκτρολόγους, εργάτες, που κατασκεύασαν το έργο;
Εχει κανείς την αίσθηση ότι δεν είναι μόνο οι επίσημοι που δεν σκέφτονται, δεν θέλουν(;) να προβληθεί το «πρακτικό», ο «συντελεστής της πράξης», αλλά και καθώς φαίνεται ούτε το «δημόσιο αίσθημα» περιμένει κάτι τέτοιο. Ολα (κι όλοι) βράζουν στο ίδιο καζάνι…
*Κτηνίατρος, Καστοριά
