Κύριε διευθυντά
Θα πρέπει επειγόντως να σοβαρευτούμε. Πλην του ζητήματος της ακρίβειας (που είναι πράγματι σοβαρό), ασχολούμαστε με προβλήματα πολυτελείας και αν δεν έχουμε, κατασκευάζουμε μερικά, ενώ ο ουρανός πέφτει στο κεφάλι μας. Η Ευρωπαϊκή Ενωση παραπαίει, οι ΗΠΑ προσανατολίζονται στο «οίκαδε» και γύρω μας, μικροί και μεγάλοι θέλουν από ένα «κομματάκι» μας (σε ωμή γλώσσα).
Λόγω των εξελίξεων στη Συρία, το πρόβλημά μας με την Τουρκία μεγαλώνει, δυστυχώς. Το Ιράν «φεύγει», οπότε ως προστάτης της Χεζμπολάχ, Χαμάς κ.λπ., και εχθρός του Ισραήλ αναλαμβάνει ο Ερντογάν.
Οι απαιτήσεις του ως προς την «από εκεί» γειτονιά δικαιώνονται. Ερχεται η σειρά μας.
Μόνη ελπίδα μας, ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε κάτι σαν το Ισραήλ. Χρειαζόμαστε αμυντική βιομηχανία με τεχνολογία αιχμής και ικανότητα ανταποδοτικού κτυπήματος, τέτοια, που να είναι αποτρεπτική για τον επιτιθέμενο.
Ενα από τα προβλήματα του Ισραήλ, όπως εύκολα καταλάβαμε, είναι η έλλειψη στρατηγικού βάθους, στο οποίο μοιάζουμε πολύ (αν και αφελώς θεωρούμε πως όχι). Και μόνο το γεγονός της ύπαρξης τουρκικών βάσεων στην Αλβανία και στη Λιβύη, φθάνει για να γίνει αντιληπτό αυτό. Ολα τ’ άλλα είναι προβλήματα επιπέδου παιδικής χαράς.
