Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώ τη μετ’ αιχμών ανταλλαγή απόψεων από τις σελίδες της «Κ» μεταξύ του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου και του κ. Γιώργου Μπαμπινιώτη αλλά και αναγνωστών για το ορθοπεδικός – ορθοπαιδικός.
Κατά τον δεύτερο, ο όρος καθιερώθηκε από τον Γάλλο Nicolas Andry καθηγητή ιατρικής, ο οποίος το 1741 συνδύασε δύο ελληνικές λέξεις ορθό και παιδίον (orthopedion) για να τιτλοφορήσει το σύγγραμμά του σχετικά με τις δυσπλασίες παίδων. Ο όρος μεταφέρθηκε και στην Ελλάδα και επειδή αφορούσε τα παιδιά καθιερώθηκε σαν ορθοπαιδική. Το παιδίον έγινε pedi για να ξαναγίνει παιδί.
Δεν είναι της ειδικότητάς μου ωστόσο δεν διστάζω να δηλώσω τη δυσανεξία μου μπροστά σε λέξεις με διαφορετική ορθογραφία από αυτήν που εμείς οι παλαιότεροι μάθαμε τόσα χρόνια, έστω και λανθασμένα.
Ακόμη είμαι της άποψης ότι όταν δανειζόμαστε μία λέξη από άλλη γλώσσα πρέπει να σεβόμαστε την ορθογραφία της, όπως συμβαίνει και το αντίθετο. Οι Αγγλοι π.χ. και οι Γάλλοι λένε τον ύμνο hymne (το h για την κάποτε δασεία και του y για το ύψιλον και όχι μόνο).
Ο Andry προφανώς έκανε ένα μικρό λάθος με τη λέξη παιδίον. Αγνόησε τον ελληνικό δίφθογγο -αι που υπάρχει και στα γαλλικά (lait= γάλα), ενώ σε άλλες γλώσσες αποδίδεται με -ae ή ä. Στην ΑΑΟS (American Academy of Orthopaedic Surgeons) προτιμούν το -ae.
Πού να φανταζόταν ο Andry ότι μετά 283 χρόνια θα γινόταν πρόξενος… νέων Ευαγγελικών για ένα δίφθογγο.
*Συνταξιούχος μηχανικός, Καβάλα
