Κύριε διευθυντά
Πάνε τώρα τουλάχιστον δέκα χρόνια, μπορεί και είκοσι, που ο Νίκος Βατόπουλος παρουσιάζει κάθε βδομάδα ένα αν όχι περισσότερα μικρά εγκαταλελειμμένα σπίτια σε κάποιους συνοικιακούς δρόμους της Αθήνας.
Λαϊκά, νεοκλασικά, εκλεκτικιστικά, κτίρια του Μεσοπολέμου και του μοντέρνου κινήματος. Τα περισσότερα είναι έργα αγνώστων αρχιτεκτόνων, κάποιων, λιγότερων, γνωρίζουμε και τους δημιουργούς.
Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, τέσσερις Κυριακές επί 12 μήνες, πρέπει να φτάνουν τα 50 τουλάχιστον κάθε χρόνο. Επί 10 χρόνια, ή επί 20, συγκεντρώνεται ένας πολύ μεγάλος αριθμός.
Μήπως ήρθε η ώρα να συντάξουμε έναν κατάλογό τους και να ψάξουμε να δούμε τι απέγιναν στα χρόνια που πέρασαν;
Ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα του Σκοπελίτη για τα νεοκλασικά της Αθήνας συνειδητοποίησα πόσα από αυτά δεν υπάρχουν πια και πόσο έχουν γίνει αγνώριστα. Ξανακοίταγα τη σειρά των σπιτιών της οδού Πειραιώς (34;). Στέκουν ακόμα στη θέση τους λεηλατημένα βάρβαρα, χωρίς τα μαντεμένια κιγκλιδώματα των εξωστών, χωρίς πλαίσια και εξώφυλλα στα παράθυρα.
Πώς να είναι σήμερα άραγε τα σπιτάκια του Βατόπουλου; Μια νέα περιπλάνηση στους ίδιους δρόμους ίσως δώσει μια απάντηση.
Υπάρχουν άραγε ομάδες από νεαρούς φίλους, Αθηναίους, που να θέλουν να την κάνουν με οδηγό τον Νίκο Βατόπουλο; Θα ήταν σίγουρα χρήσιμο για την πόλη και ίσως ένας βοηθός για την Πολιτεία.
∆ιαφορετικά δεν μένει παρά ένα μνημόσυνο και ένα «Υπέρ Αναπαύσεως» για την Αθήνα που χάνεται.
