Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να μνημονεύσω τον αλησμόνητο δάσκαλό μου Φώτιο Ευστάθιου Καμπισιούλη (1917-1998), ο οποίος γεννήθηκε το 1917 στο Σταυροδρόμι Γορτυνίας. Σε ηλικία πέντε ετών έμεινε ορφανός από πατέρα, ο οποίος σκοτώθηκε στον πόλεμο, το 1922, στο Εσκή-Σεχίρ.
Τελείωσε τη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία στην Αθήνα, υπηρέτησε ως πρωτοδιόριστος δάσκαλος από το 1939 στα χωριά της Πιερίας, Βροντού και Καστανιά, για μερικά χρόνια και από το 1949 μέχρι το 1975 στο χωριό του.
Πριν από 70 χρόνια το φθινόπωρο, Οκτώβρη ή Νοέμβρη, όταν ο καιρός το επέτρεπε, ο αείμνηστος δάσκαλός μας μάς πήγαινε στο ρέμα της Πετρινιάς, κοντά στο χωριό, για να μας κάνει το μάθημα της Γεωγραφίας. Παιδιά που δεν είχαμε βγει έξω από τα όρια του ορεινού χωριού μας, που δεν είχαμε δει θάλασσα, που δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τι είναι λιμάνι, όρμος, χερσόνησος, ακρωτήρι, ισθμός, πορθμός, διώρυγα, κ.λπ.
Το ρέμα της Πετρινιάς είχε άφθονη σκουροκόκκινη κρυσταλλική άμμο και συνεχόμενη μικρή ροή νερού, από τις φθινοπωρινές βροχές.
Εκεί με την καθοδήγηση του δασκάλου μας σχηματίζαμε με την άμμο και το νερό, με «προσομοίωση», λιμάνια, όρμους, ισθμούς, πορθμούς κ.λπ. και καταλαβαίναμε καλύτερα αυτά που βλέπαμε στους χάρτες και όσα έγραφε το βιβλίο της Γεωγραφίας.
Είχε και μια μικρή γεύση εκδρομής ο τρόπος αυτός διδασκαλίας. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό, αφού όλοι οι μαθητές κατανοούσαν και αφομοίωναν το αντικείμενο του μαθήματος! Και αυτό είναι ένα μόνο δείγμα από τις εμπνευσμένες μεθόδους διδασκαλίας του αξέχαστου δασκάλου μας. Ο χώρος και ο χρόνος δεν αφήνουν περιθώρια για άλλες αναφορές.
Τέτοιοι δάσκαλοι ασφαλώς υπήρχαν και πολλοί άλλοι στην πατρίδα μας.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι δάσκαλοι μόρφωσαν, διαπαιδαγώγησαν και διέπλασαν όλες τις γενιές μετά την απελευθέρωση από τον Τούρκο δυνάστη, παίρνοντας τη σκυτάλη, από το Κρυφό Σχολειό. ∆υστυχώς όμως ποτέ δεν αναγνωρίστηκε το γιγάντιο έργο τους, από την Πολιτεία και συνολικά από τον λαό μας. ∆ιαμορφώθηκε η αντίληψη ότι το έργο τους είναι εύκολο, απλό, «απλοϊκό». Η κατάταξή τους στην κλίμακα της διανόησης, της κοινωνικής αναγνώρισης και καταξίωσης και της δίκαιης οικονομικής στήριξης δεν έγινε όπως τους άξιζε.
Η πρωτοφανής αναταραχή που παρατηρείται σήμερα, ακόμη και στα ∆ημοτικά Σχολεία, με τάσεις εξάπλωσης και αύξησης της έντασης και των κρουσμάτων βίας, έχει πανικοβάλει όλους τους παράγοντες της Πολιτείας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τους γονείς και τους ίδιους τους δασκάλους!
Το κακό δεν ξέρει κανείς εάν, πότε και πώς θα πάρει τέλος. Φαίνεται ότι θα απαιτηθεί χρόνος. Ο ρόλος του δασκάλου είναι καθοριστικός. Ο δάσκαλος πρέπει από όλους και με όλα τα ηθικά, οικονομικά και ψυχολογικά μέσα να στηριχτεί για να αρχίσει η ανάστροφη πορεία.
Επιτέλους τώρα. Χωρίς καθυστέρηση. Οι καιροί ου μενετοί.
