Κύριε διευθυντά
Εχω παρατηρήσει ότι αρκετοί από τους αγαπητούς επιστολογράφους της «Καθημερινής» ανακαλούν συχνά στη μνήμη τους και περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο διάφορες ιστορίες από τα μακρινά τους νιάτα. Θα προσπαθήσω λοιπόν και εγώ σήμερα να περιγράψω ένα περιστατικό από τα μαθητικά μου χρόνια στη γενέτειρά μου την Πάτρα.
Ηταν αρχές καλοκαιριού του 1948 και εμείς δωδεκάχρονοι τότε θα δίναμε γραπτές εξετάσεις για να προβιβαστούμε από το ∆ημοτικό στο Γυμνάσιο. Στην τάξη που θα γινόταν το διαγώνισμα μπήκαν και μερικοί μαθητές που θα ήταν 8-10 χρόνια τουλάχιστον μεγαλύτεροι από μας. Ηταν από αυτούς που είχαν καθυστερήσει για διαφόρους λόγους, λόγω της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου και τώρα ήθελαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, για να πάρουν ένα χαρτί να πορευτούν και αυτοί στη νέα Ελλάδα, που είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται… Τότε μαίνονταν και οι φονικές μάχες στον Γράμμο και στο Βίτσι μεταξύ του Εθνικού Στρατού και του ∆ημοκρατικού Στρατού Ελλάδος, όπως τους έλεγαν τότε. Στο θρανίο που μας έβαλαν ανά δύο, κάθισε δίπλα μου και ένας από αυτούς, λίγο μαυριδερός και πολύ αγριωπός με μια πλούσια γενειάδα. Είναι αλήθεια ότι φοβήθηκα λιγάκι.
Οταν δόθηκαν τα θέματα ο διπλανός μου με όλη του την άνεση έβγαλε από ένα τεράστιο ταγάρι που είχε για τσάντα κάτι βιβλία και χαρτιά με σημειώσεις, καθώς και μια χειροβομβίδα, τα άπλωσε μπροστά του στο θρανίο και άρχισε να αντιγράφει ατάραχα και μεθοδικά. Μόλις τα είδε αυτά ο επιβλέπων καθηγητής, δεν ξαναπέρασε από το θρανίο μας και έμεινε σε απόσταση ασφαλείας. Οταν τελείωσε, ο… συμμαθητής μου, αρκετά γρήγορα είναι αλήθεια, μάζεψε τα πράγματά του ήρεμα και προσεκτικά και σηκώθηκε να παραδώσει το γραπτό του στην έδρα.
Περνώντας εμπρός από τον δύσμοιρο επιβλέποντα, έβγαλε πάλι τη χειροβομβίδα, ξεβίδωσε το καπάκι της, τράβηξε από μέσα ένα τσιγάρο και το πρόσφερε πρόσχαρα και γελαστά στον καθηγητή που είχε μείνει άναυδος και εμβρόντητος, όπως και όλοι μας άλλωστε, που παρακολουθούσαμε έκπληκτοι. Η φονική και απεχθής χειροβομβίδα είχε μετατραπεί, ως διά μαγείας, σε μια ειρηνική και ακίνδυνη ταμπακιέρα!
Μερικά χρόνια αργότερα ένας άλλος συμμαθητής μου, ο Β.Π., στη μνήμη του οποίου αφιερώνω αυτό το κείμενο, παίζοντας με μια χειροβομβίδα, αληθινή αυτή τη φορά, διαμελίστηκε φρικτά. Λίγο αργότερα διαδόθηκε, εκτός των άλλων, ότι επρόκειτο για ερωτική απογοήτευση…
