Κύριε διευθυντά
Πολλά λέγονται και ακούγονται το τελευταίο διάστημα με πολλή γκρίνια και θυμό για την απαράδεκτη λίστα αναμονής των κρατικών νοσοκομείων για προγραμματισμένα χειρουργεία και θεραπείες. ∆υστυχώς το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά πανευρωπαϊκό και λίγο πολύ παγκόσμιο. Μόνο τα πολύ πλούσια και τα σκανδιναβικά κράτη ίσως να το έχουν εν μέρει λύσει. Πρόσφατα στο The British medical journal (Ιούλιος ’24 και Αύγουστος ’24 στο ένθετο The doctor) αναφέρεται ότι στη Βρετανία 6,3 εκατ. ασθενών βρίσκονται σε λίστες αναμονής και στην Ουαλλία των 3,1 εκατ. κατοίκων 22.500 ασθενείς βρίσκονται σε αναμονή ιατρικού ραντεβού για περισσότερο από δύο χρόνια. Και μιλάμε για τη Βρετανία που προ ετών είχε ένα ζηλευτό και πρότυπο σύστημα υγείας.
Δεν αμφιβάλλω ότι το δικό μας υπουργείο Υγείας καταβάλλει μεγάλη και φιλότιμη προσπάθεια για να βρει λύση σε αυτό το πρόβλημα που δημιουργεί ανησυχία και άγχος στους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται σε αναμονή. Η λύση όμως αργεί και γι’ αυτό θέλω να επισημάνω τη σημαντική παρουσία και τον ρόλο που μπορεί να παίξει σε αυτή την ανεπιθύμητη κατάσταση ο προσωπικός – οικογενειακός γιατρός. Μια καλή σχέση οικογενειακού γιατρού – ασθενούς με αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό θα μπορούσε να απαλύνει τη σοβαρότητα του προβλήματος. Ο προσωπικός γιατρός γνωρίζει καλά το ιατρικό πρόβλημα του αναμενόμενου ραντεβού και με τις τακτικές επαφές με τον ασθενή του μπορεί να εκτιμήσει κάθε μικρή ή μεγάλη επιδείνωση του προβλήματος που θα μπορούσε να επιφέρει κίνδυνο στην υγεία του ασθενούς. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί άμεσα να απαιτήσει επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο για άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος. Σε ολιγότερο σοβαρά αλλά χρόνια προβλήματα που βρίσκονται στη λίστα αναμονής, ο γιατρός εξηγεί και παρηγορεί τον ασθενή ότι δεν κινδυνεύει η υγεία του αναμένοντας το ραντεβού, αφού ο γιατρός βρίσκεται πάντα κοντά του. Την ψυχοφθόρα αναμονή την απαλύνει και με φαρμακευτικά και ψυχολογικά μέσα. Αλλωστε αρκετά από τα προβλήματα των σε αναμονή ραντεβού δεν είναι τόσο σοβαρά ή σημαντικά με απαραίτητη τη λύση τους σε νοσοκομείο.
Μονόδρομος λοιπόν η καλή συνεργασία και σχέση οικογενειακού γιατρού – ασθενούς.
*Συντ. οικογενειακός γιατρός
