Κύριε διευθυντά
Η 09.23 του πρωινού της 3ης ∆εκεμβρίου 1912 είναι μία από τις πλέον ιστορικές στιγμές για το Πολεμικό μας Ναυτικό. Είναι η στιγμή που ο θρυλικός «Αβέρωφ» αρχίζει πυρ από απόσταση 11.000 μέτρων εναντίον του τουρκικού στόλου κατά τη ναυμαχία της «Ελλης» (άκρα, ακρωτήριο Ελλη, στην έξοδο του Ελλησπόντου).
Στις 10.25 το πυρ παύει και από τις δύο πλευρές και ο τουρκικός στόλος ανακρούει πρύμναν και εισέρχεται στα στενά, με τον «Αβέρωφ» να τον καταδιώκει.
Είναι η στιγμή που το άστρο του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, του έξοχου αυτού Ελληνα, ηγήτορα, ναυτικού, πατριώτη, αρχίζει να μεσουρανεί και μαζί του το άστρο του θωρηκτού μας «Γ. Αβέρωφ» και ολόκληρου του Ναυτικού μας. Μετά και την επόμενη, νικηφόρο για το Ναυτικό μας, ναυμαχία της «Λήμνου», στις 5 Ιανουαρίου 1913, ο τουρκικός στόλος δεν τόλμησε να ξαναβγεί στο Αιγαίο, στο οποίο κυριάρχησε πλέον ο ελληνικός στόλος, αποτρέποντας έτσι τη μεταφορά πολύτιμων τουρκικών εφοδίων και στρατευμάτων προς τα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανίων.
Την 1η Νοεμβρίου 1912 ο Ναύαρχος κοινοποιεί στον στόλο τις «Γενικές οδηγίες περί μάχης». Θεωρούμε ότι αξίζει να μνημονεύσουμε αποσπασματικά, για οικονομία χώρου, κάποιες από αυτές, στις οποίες διακρίνεται η ορμητικότητα, η επαγγελματικότητα, το ενδιαφέρον για τα πληρώματα, το ακμαίο ηθικό και η πίστη για τη νίκη του ναυάρχου και των επιτελών του.
Ξεκινάει με γενικές κατευθύνσεις προς τους κυβερνήτες και αξιωματικούς των πλοίων να επιδείξουν σθεναρώς επιθετικό πνεύμα, διότι η επίθεση πτοεί τον εχθρό και φέρει τη νίκη στον επιτιθέμενο, στην οποία και μόνον αποβλέπει και τους τονίζει την ανωτερότητα του ελληνικού στόλου και το εξαίρετο ηθικό αξιωματικών και πληρωμάτων.
Ακολουθούν οδηγίες για την τακτική κατά τη ναυμαχία, για την πειθαρχία πυρός, για τον σχηματισμό και τους χειρισμούς κατά τη μάχη, για τις ενέργειες των αντιτορπιλικών και των ανιχνευτικών και οι οδηγίες καταλήγουν με τις προφυλάξεις προ και κατά τη μάχη. Σ’ αυτές διακρίνει κανείς το ενδιαφέρον για τη μη καταπόνηση των πληρωμάτων, και τις οδηγίες για την προφύλαξή τους κατά τη διάρκεια της μάχης. Ενδεικτικά τονίζεται: «∆έον τα πληρώματα να καταπονώνται όσον το δυνατόν ολιγώτερον, ιδίως δε οι σκοπευταί. Οι κυβερνήται πρέπει να φροντίσωσιν ίνα το πλήρωμα και ιδίως οι άνδρες οίτινες λόγω της θέσεώς των είναι οι μάλλον εκτεθειμένοι, αλλάξωσιν ενδυμασίας και φορέσωσιν εντελώς καθαρά ιμάτια, ει δε δυνατόν απολυμασμένα δι’ εμβαπτίσεως εντός δοχείου περιέχοντος διάλυσιν σουμπλιμέ. Πράγματι γνωστόν τυγχάνει ότι ο κυριώτερος λόγος της κακής μορφής, ην λαμβάνουσι τα τραύματα, είναι τα μικρά τεμάχια της ενδυμασίας, άτινα παρασύρει το βλήμα εντός του σώματος».
Με αυτές τις «Γενικές οδηγίες περί μάχης» και με το γνωστό σήμα του Ναυάρχου άρχισε η νικηφόρος ναυμαχία της «Ελλης».
Αιωνία σου η μνήμη γενναίε Ναύαρχε. Απετέλεσες και αποτελείς φάρο, πυξίδα και παράδειγμα προς μίμηση για τους επιγενόμενους αξιωματικούς του Ναυτικού μας.
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
