Κύριε διευθυντά
Στην προθήκη ενός βιβλιοπωλείου με ξάφνιασε ο τίτλος ενός βιβλίου που κυκλοφορήθηκε προσφάτως: «Πολιτική θεολογία και συνταγματική ηθική». Βιβλίο μικρό («μέγα βιβλίον μέγα κακόν», κατά τη γνωστή ρήση του Καλλίμαχου) και βιβλίο εύωνο.
Γιατί με ξάφνιασε ο τίτλος; Θεωρούσα ότι η θεολογία αναφέρεται στη σχέση του ανθρώπου ως προσώπου με τον Θεό για τη δική του σωτηρία ή/και του πλησίον του, και όχι του ανθρώπου ως πολίτη. Και θεωρούσα επίσης ότι η ηθική ως ατομική ηθική συναρτάται αμέσως και πρωτίστως με τον λόγο του Θεού (τη Θεολογία) και ως κοινωνική ηθική μόνο δευτερευόντως ή εμμέσως με το δίκαιο, αφού αναμφίλεκτα το έχει επηρεάσει.
Αρέσκομαι στα «αιρετικά», όπως αρχικά νόμισα για το βιβλίο, και γι’ αυτό το αγόρασα. Το βιβλίο όμως όχι μόνον αιρετικό δεν είναι, αλλά τουναντίον, αναδεικνύοντας με εκκλησιαστική και νομική ευγλωττία το δυσχερώς αναδεικνυόμενο «κλασικό», είναι αποδεικτικό και πειστικό, ανταποκρινόμενο πλήρως στον τίτλο του.
Είναι και σαγηνευτικό: «Πίνεται»: ∆όγματα θεολογικά και νομικά και ερμηνεία τους, ιστορικότητα, μύθοι και συμβολισμοί και πολλά άλλα παρελαύνουν σε σύστημα, τάξη και πειθαρχία, συγχώρεση και ανάσταση.
Εύγε στον συγγραφέα του, Ευάγγελο Βενιζέλο!
*Αθήνα
