Κύριε διευθυντά
Η κούκλα αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο αγαπημένο παιχνίδι κάθε μικρού κοριτσιού στο πέρασμα των αιώνων. Σ’ αυτήν μεταβιβάζει αγάπη, στοργή, τρυφερότητα αλλά και ανασφάλεια, θυμό, οργή. Ηδη από την εποχή των πυραμίδων ο δεσμός αυτός επεκτείνεται στο κουκλόσπιτο, μια μικρογραφική εκδοχή της πραγματικότητας που επιτρέπει τη δημιουργία και εκπλήρωση ονείρων και επιθυμιών.
Σαν ευρωπαϊκής βιομηχανικής παραγωγής προϊόν, παιχνίδι ή διακοσμητικό, εξαπλώνεται στην Ευρώπη όπου έχει ήδη πρωτοεμφανιστεί από τον 16ο αιώνα σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.
Στο Μουσείο Παιχνιδιών, παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη, που από το 2017 στεγάζεται στην οικία Κουλούρα στο Παλαιό Φάληρο, εκτίθενται αρκετά ελληνικά χειροποίητα και ξένα κουκλόσπιτα. Ετσι λοιπόν αποφάσισε η γνωστή σκηνογράφος, ενδυματολόγος, μακετίστας αλλά και ραδιοφωνικός παραγωγός στην ΕΡΤ, που έγινε αγαπητή στο ελληνικό κοινό κυρίως από τα θαυμάσια σκίτσα της, ζωγραφικούς σχολιασμούς των θεατρικών παραστάσεων της περιόδου από το 1960 και ύστερα, αλλά και της κοινωνικής ζωής των Αθηναίων στο «Σημειωματάριο» της Ελένης Μπίστικα από το 1974 στην «Καθημερινή», να δωρίσει το δικό της κουκλόσπιτο. Ενα κουκλόσπιτο που αν και μοιάζει, είναι διαφορετικό από τ’ άλλα, καθώς τα περισσότερα από τα αντικείμενα που το αποτελούν, είναι μινιατούρες φτιαγμένες στο χέρι μία μία από την ίδια την Ελλη Σολομωνίδου Μπαλάνου. Ενα κουκλόσπιτο που άρχισε να δημιουργείται το 1940, όταν η Ελλη ήταν ακόμα κοριτσάκι, στα ράφια μιας βιβλιοθήκης που την ακολουθούσε σε κάθε μετακόμιση από το Ψυχικό στο Κολωνάκι, από το Κολωνάκι στο Παγκράτι και σήμερα εγκαταστάθηκε οριστικά στο Π. Φάληρο. Κάθε φορά από το 1940 έως τώρα, η Ελλη προσέθετε, όπως η ίδια γράφει, στο σπίτι των De Gaulle καινούργιες λεπτομέρειες, καινούργια στοιχεία.
Το κείμενο, ή μάλλον τα κείμενα του Νίκου Βατόπουλου που συνοδεύουν το βιβλίο, «Η πορεία μιας μέσης ζωής», είναι μια αφηγηματική προσωπική παρουσίαση της Ελλης, που μαζί της εργάστηκε ο Νίκος Βατόπουλος για πολλά χρόνια στην «Καθημερινή», μια μορφή βιογραφίας που αντικατοπτρίζει όλο τον δεσμό και την αμοιβαία αγάπη των δυο τους και «Το κουκλόσπιτο» που περιγράφει έναν προς έναν τους χώρους του – το γραφείο του κυρίου De Gaulle με το WC του, το δωμάτιο της γιαγιάς, τα δωμάτια του ζεύγους, των παιδιών, της Ρέας, της Κατερίνας, του Αρη, της Σοφίας, του Καρόλου, της γκουβερνάντας, της μαγείρισσας, οι χώροι υποδοχής, οι χώροι υγιεινής, τα βοηθητικά (κουζίνα, πλυσταριό, κήπος, βεράντα, αίθριο), 22 συνολικά. Μια περιγραφή ευαίσθητη, αναλυτική, γεμάτη αγάπη που στηρίζεται στην αφήγηση της ίδιας της Ελλης και μαρτυρά την ιδιαίτερη φροντίδα της για κάθε αντικείμενο. Πολλά από αυτά, όπως τα εξώφυλλα των δίσκων, οι εφημερίδες, τα βιβλία, είναι έργα της ίδιας, κάποια άλλα είναι αγοραστά, κάποια δώρα φίλων.
Τα κείμενα του Νίκου Βατόπουλου είναι διαφορετικά από τα άλλα κείμενά του στην «Καθημερινή». Εκεί μετατρέπει αληθινά σπίτια σε παραμύθι. Εδώ μετατρέπει το παραμύθι σε πραγματικότητα. Κι αν έγραφε ο Νίκος Βατόπουλος ένα παραμύθι για παιδιά; Μήπως άραγε ευαισθητοποιούσε κάποιους μικρούς Αθηναίους πολίτες; Το βιβλίο «Το Κουκλόσπιτο De Gaulle» κυκλοφορεί με τρία διαφορετικά εξώφυλλα, με κείμενα του Νίκου Βατόπουλου και εισαγωγικά κείμενα των Γ. Μαγγίνη, Μαρίας Κοκκίνου, Μαίρης Βέργου, Ελλης Σολομωνίδου Μπαλάνου.
