Κύριε διευθυντά
Διάβασα το ρεπορτάζ της Πέννυς Μπουλούτζα («Υπονομεύεται η ασφάλεια των ασθενών στα ελληνικά νοσοκομεία», «Καθημερινή» 22/11/2024) για το πολύ σοβαρό θέμα των πολυανθεκτικών σε «προχωρημένα» αντιβιοτικά μικροβίων των ελληνικών νοσοκομείων. Οπως πολύ σωστά επισημαίνεται, οι κακές πρακτικές που οδήγησαν σε αυτό το φαινόμενο είναι μεγάλες, και αφορούν από τους ίδιους τους πολίτες έως τους ασχολούμενους με την υγειονομική τους περίθαλψη. Εχω δύο σχόλια που θα μπορούσαν ίσως να δώσουν κάποιες ιδέες σε σχέση με το πολυπαραγοντικό αυτό πρόβλημα:
1. Κατά τη θητεία μου σε νοσοκομείο των ΗΠΑ τη δεκαετία του ’80 υπήρχε ψηφιακή φραγή σε κάθε προσπάθεια συνταγογράφησης «προχωρημένου» αντιβιοτικού σε νοσηλευόμενο ασθενή με την προτροπή, «Ιατρέ: χρειάζεσαι έγκριση λοιμωξιολόγου». Την ίδια εποχή μια ευρωπαϊκή οδηγία, που υπέπεσε στην αντίληψή μου στον Ευαγγελισμό, για την ανάγκη έγκρισης από λοιμωξιολόγο (της αδυναμίας αποφυγής) της συνταγογράφησης «προχωρημένων» αντιβιοτικών δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Να σημειωθεί εδώ ότι από ανασφάλεια οι νοσοκομειακοί μας ιατροί είχαν την τάση να χορηγούν προληπτικά (οι χειρουργοί) ή με την αφορμή κάποιου εμπύρετου (η πίεση προς «δοκιμαστικές» θεραπείες σε αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι μεγάλη), που δεν οφείλεται όμως πάντα σε ανθεκτικά ή και μικρόβια γενικώς (οι παθολόγοι), «κοκτέιλ» προχωρημένων αντιβιοτικών, συμβάλλοντας έτσι στη διάδοση πολυανθεκτικών μικροβίων. Τα αντιβιοτικά αυτά θα έπρεπε να τα κρατάμε σε «εφεδρεία» για ανθεκτικές λοιμώξεις και οπωσδήποτε όχι για «προληπτικές» ή «δοκιμαστικές» χρήσεις.
2. Από πρόσφατο χειρουργείο προστατεκτομής στη Γερμανία η μόνη προληπτική αντιβίωση που μου δόθηκε ήταν η άπαξ προεγχειρητική χορήγηση κεφουροξίμης (μη «προχωρημένου» αντιβιοτικού) που στη χώρα μας θα λοιδορούσαν σαν ισοδύναμο «ασπιρίνης».
*Πρώην Σ. Διευθυντής Παθολογίας Ευαγγελισμού-Πολυκλινικής Αθηνών
