Κύριε διευθυντά
Στο θαυμάσιο ένθετο (ΠΡΟΣΩΠΑ+ΙΣΤΟΡΙΕΣ) της «Καθημερινής» της Τρίτης 19/11, δώσατε την ευκαιρία στους αναγνώστες της εφημερίδας σας να θαυμάσουν την αξία, την προσωπικότητα και το ήθος του πρωθυπουργού του δεύτερου «Οχι» Αλέξανδρου Κορυζή (1885-1941).
Γι’ αυτό ευχαριστούμε… και διερωτώμαι αν η ελληνική Πολιτεία ανήγειρε –κάπου στην Αθήνα– έναν ανδριάντα αυτού του σπουδαίου Ελληνα! Ο πλούσιος συναισθηματικός του κόσμος, η ενσυναίσθηση και η αίσθηση της υπέρτατης ευθύνης, από τη μια πλευρά απέναντι στον αγωνιζόμενο στην Αλβανία στρατό –που κινδύνευε άμεσα με ολοκληρωτική αιχμαλωσία από τα μέσα Απριλίου ’41– και από την άλλη απέναντι στον βασιλέα Γεώργιο Β΄ –που είχε δώσει την υπόσχεσή του στους Βρετανούς για τη μη συνθηκολόγηση μέχρι τέλους…– έφεραν στο απόλυτο ψυχικό αδιέξοδο την υπεύθυνη ζωή του, με κατάληξη την τραγική του αυτοχειρία στις 18 Απριλίου 1941. Πιστεύω ότι κρατώντας το εικόνισμα της Παναγίας τις τελευταίες του στιγμές, ευχόταν, αυτός ο ανώτερος κι ευσεβής άνθρωπος, όχι για την ανταμοιβή της ευγενικής του ψυχής, δεδομένης σε αξία και προσφορά στην πατρίδα και τον συνάνθρωπο, αλλά για τη σωτηρία της στρατιάς από την αιχμαλωσία!… Η Θεία Πρόνοια του έκανε το χατίρι. Η συνθηκολόγηση υπεγράφη στις 20 Απριλίου ’41… Ο στρατός –οι πατεράδες και οι παππούδες μας…– σώθηκε.
*Ιατρός, Νέο Ψυχικό
