Κύριε διευθυντά
Το κατ’ άρθ. 20 του Συντάγματος δικαίωμα εννόμου προστασίας από τα δικαστήρια είναι προδήλως δικαίωμα όχι κολοβό, αλλά πλήρες, δηλαδή ανεπίδεκτο προσκομμάτων στην εφαρμογή των εκδιδομένων δικαστικών αποφάσεων.
Ετέρωθεν, το κατ’ άρθ. 9 Α του Συντάγματος, σεβαστόν κατά τα λοιπά, δικαίωμα προστασίας των προσωπικών δεδομένων δεν νοείται λογικώς να θεωρείται ότι θεσπίζει οποιοδήποτε πρόσκομμα εις την κατ’ άρθ. 20 του Συντάγματος εφαρμογήν των δικαστικών αποφάσεων.
Ομως εις την πράξιν οι εκδιδόμενες τελεσίδικες και αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις παραμένουν ανεκτέλεστες –γράμμα κενόν– λόγω αποφυγής συμμορφώσεως των υποχρέων και ανυπαιτίου αγνοίας των δικαιούχων περί υπάρξεως ή μη κατασχετέων αντικειμένων. Και, προ παντός, λόγω αρνήσεως των Αρχών (εφορίες, τράπεζες κ.λπ.) να αποκαλύψουν στους δικαιούχους τα τυχόν υπάρχοντα κατασχετέα (λογαριασμούς τραπεζικούς κ.λπ.) κατ’ επίκλησιν των προσωπικών δεδομένων και του απορρήτου.
Ετσι όμως τα προσωπικά δεδομένα και το απόρρητο, εκφυλιζόμενα, μετατρέπονται ανεπιτρέπτως, υπαιτιότητι των κρατικών και λοιπών οργάνων, από στοιχεία προστασίας των νομίμων, σε αθέμιτο και μαφιόζικο δίκτυο προστασίας μόνων των απατεώνων. Την πρακτική δ’ αυτήν ακολουθούν, ως μη ώφελαν, και οι προστάται της δικαιοσύνης εισαγγελείς.
Εφ’ ω και είναι πρόδηλη η ανάγκη αναθεωρήσεως της ως άνω τακτικής στο πλαίσιο της εννοίας του κράτους δικαίου και της προστατευτέας κοινωνικής συνοχής.
Η προς την ως άνω κατεύθυνσιν συμβολή της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων θα ήταν πολύτιμη και αναμενομένη. Οπως και εκείνη του Τύπου. Και αυτονοήτως η του υπουργού της Δικαιοσύνης.
*Σύμβουλος της Επικρατείας ε.τ., Αμαρούσιον
