Κύριε διευθυντά
Φαίνεται ότι την ησυχία και την ειρήνη δεν την αγαπούν πολλοί. Κράτη, κομματικές φατρίες, κοινωνικές τάξεις, αλλά και μεμονωμένα πρόσωπα αρέσκονται περισσότερο στην ταραχή, στη σύγκρουση, στις αψιμαχίες. Για να περιορισθούμε στην εγχώρια επικαιρότητα, έως τώρα κυριαρχούσαν οι αρχηγικοί διαγκωνισμοί μέσα στα δύο κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης: ο ένας αγώνας δείχνει να τελείωσε, το σίριαλ του άλλου έχει ακόμη αρκετά επεισόδια. Αλλά και το κυβερνών κόμμα δεν έχει «ανοσία» απέναντι στην γκρίνια (εσωστρέφεια την ονομάζουν στην καθωσπρέπει γλώσσα). Ετσι έχοντας πρόσφατα παρακολουθήσει έναν ακήρυκτο πόλεμο δηλώσεων, εκδηλώσεων και εμφανίσεων μεταξύ πρωθυπουργών, νυν, τέως και πρώην, φθάσαμε στη διαγραφή του ενός από τους τρεις.
Για να είμαστε σοβαροί: Νομίζω ότι όσοι διετέλεσαν πρωθυπουργοί της χώρας (ανεξαρτήτως κόμματος) και γνώρισαν από πρώτο χέρι τις πραγματικές συνθήκες άσκησης της ηγεσίας και τα προβλήματά της, θα έπρεπε να έχουν την παρρησία και τη βούληση της άμεσης και ιδιαίτερης επικοινωνίας μεταξύ τους για θέματα μείζονος σημασίας, χωρίς δημόσια υπονοούμενα και χωρίς τη «μεσολάβηση» των μέσων ενημέρωσης. Ο ανορθόδοξος πόλεμος με δηλώσεις ευθείες ή «από σπόντα», δεν κάνει τίποτε άλλο από το να γεμίζει σελίδες εφημερίδων, δελτία ειδήσεων και ιστοσελίδες με κουτσομπολιό, παραπολιτικές αναλύσεις και σπέκουλες, και να ρίχνει λάδι στη φωτιά, με δυσμενείς συνέπειες για τα εθνικά συμφέροντα.
Προϋπόθεση βέβαια για κάτι τέτοιο θα ήταν να παραμερίζονται οι εκατέρωθεν εγωισμοί και οι μνησικακίες για παρελθόντα γεγονότα. Αυτό καθιστά το άθλημα ιδιαίτερα δύσκολο, όπως θα έλεγε ο εκλιπών Χρ. Γιανναράς.
*Ιατρός, Θεσσαλονίκη
