Kύριε διευθυντά
O κ. Πάσχος Μανδραβέλης στο χθεσινό άρθρο του με τίτλο «Μια στολή κι ένα ντουφέκι» μου έκαμε την τιμή να αναφερθεί στο άρθρο μου «Ομοψυχία» –φ. Κυριακής 10/11– και να το καυτηριάσει. Θα έλεγα ότι την Ιστορία την διαβάζει ο καθένας μας όπως μπορεί. Λυπάμαι που τόσο πολύ διαφέρει η δική μου ανάγνωση από του κ. Μανδραβέλη. Θα έλεγα μόνον ότι η μεν δική του είναι ίσως σύμφωνη με μίαν ορισμένη ιεράρχηση αξιών, η δική μου όμως κατοπτρίζει πιστά το αίσθημα του λαού μας της εποχής εκείνης, αν κρίνουμε από την κηδεία του Μεταξά, όπου μαύρισαν οι δρόμοι της πρωτεύουσας από κόσμο –μεταξύ των oποίων και ο βενιζελικότατος πατέρας μου–, στο Λονδίνο υψωνόταν μεσίστια η αγγλική σημαία, ενώ μηδαμινή απήχηση είχε εκείνο το «Επιτέλους ελεύθεροι!» όταν έμπαιναν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Οχι μόνον πιο «ελεύθεροι» δεν αισθάνθηκαν οι Ελληνες τότε, αλλά αντιθέτως συνέχιζαν τον πόλεμο, με τον βασιλιά και την κυβέρνηση που έφευγαν στο εξωτερικό, τον στόλο προς Αλεξάνδρεια, τους αξιωματικούς του στρατού στα βουνά της Πελοποννήσου και τον κοσμάκη να παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα για να βοηθήσει τους Εγγλέζους του Αγγλικού Εκστρατευτικού Σώματος να διαφύγουν. Η Ομοψυχία κρατούσε ακόμη.
*Συγγραφέας
