Kύριε διευθυντά
Η σαρωτική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ θέτει επιβλητικά διλήμματα, ιδιαίτερα για την Ευρώπη. ∆εν ενδιαφέρει εάν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τις πολιτικές και τρόπους διακυβέρνησης που προτίθεται να επιβάλει ο νέος πρόεδρος. Ενδιαφέρει πλέον η αδήριτη αναγκαιότητα διαμόρφωσης θέσεων συνδιαλλακτικών και συνεργατικών με τις ΗΠΑ. Ενδεικτικά, ο πρόεδρος Μακρόν είχε εκτενή και εποικοδομητική συνομιλία με τον Τραμπ την επομένη της εκλογής του, παρακάμπτοντας προφανώς και τις αντιθέσεις της Γερμανίας αλλά και τις δικές του προσωπικές αντιπάθειες. Ανάλογες κινήσεις έγιναν ήδη από την Ολλανδία, την Ιταλία και την Ουγγαρία. Σίγουρα δεν θα είναι οι μόνες.
Η πορεία προς την επίλυση των ευρωπαϊκών διλημμάτων θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά για την Ε.Ε. και την ευρωπαϊκή ήπειρο γενικότερα, δημιουργώντας τις συνθήκες μιας αναγέννησης με ιστορικές καταβολές. Με αυτή τη θετική διαπίστωση κατά νου, το ιστορικό προηγούμενο της συνένωσης πολλών, ετερόκλητων κρατιδίων που δραστηριοποιήθηκαν εξ ανάγκης από τις προκλήσεις του διεθνούς υπερθαλάσσιου εμπορίου, ενώ οι κοινές ηθικές αξίες του χριστιανισμού και οι προσωπικές φιλοδοξίες πολιτών τους παρέμεναν το στιβαρό, σταθερό έρμα της πορείας τους από τον 13ο μέχρι και τον 15ο αιώνα, θα πρέπει να λειτουργήσει όχι μόνο σαν έμπνευση αλλά και σαν παραδειγματική υπόθεση εργασίας για τους επιφανείς πολιτικούς εντός και εκτός Ε.Ε. Επιβάλλεται πλέον να μιλάμε όλοι μαζί –και τα ΜΜΕ ιδιαίτερα με στεντόρειες φωνές– για τη μετα-Τραμπική Αναγέννηση της Ευρώπης.
Θα αναφερθώ στα τρία σημεία που επιβάλλουν πλέον την ευρωπαϊκή συνεργασία, όπως αυτά θίγονται στις εμπεριστατωμένες, επίκαιρες εκθέσεις του Μάριο Ντράγκι: την ανάγκη κοινής εξωτερικής πολιτικής, την ανάγκη κοινής αμυντικής πολιτικής και την ανάγκη κοινής οικονομικής πολιτικής για θέματα που αφορούν την Ε.Ε., τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς. Και στους τρεις αυτούς βασικούς τομείς η Ευρώπη υστερεί σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ η γραφειοκρατική δομή των Βρυξελλών καθυστερεί και περιπλέκει άσκοπα όχι μόνο συλλογικές αποφάσεις αλλά και αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο.
Η «Αναγέννηση της Ευρώπης» αποτελεί πλέον επιτακτική αναγκαιότητα, όχι μόνο εξαιτίας της εκλογής Τραμπ αλλά και εξαιτίας των προκλήσεων της κραταιάς Κίνας και της αποδεδειγμένης αδυναμίας των Βρυξελλών να προστατεύσουν την ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία της ηπείρου που εν πολλοίς διευθύνουν και εκπροσωπούν. Η Ευρώπη αδυνατεί να εξασφαλίσει μια σταθερή ειρήνη στην Ουκρανία, ενώ η φωνή της δεν ακούγεται σχεδόν καθόλου στα πολύπλευρα γεγονότα του Ισραήλ. Η παρουσία Βορειοκορεατικών στρατευμάτων σε ευρωπαϊκά εδάφη αποτελεί σίγουρα την πλέον απαξιωτική υπενθύμιση της αβελτηρίας των Βρυξελλών.
