Κύριε διευθυντά
Περιδιαβαίνοντας στους δρόμους της Αθήνας ύστερα από χρόνια απουσίας, βλέπω πολλά και σχολιάζω εις… εμαυτόν.
Στην οδό Πανεπιστημίου απέναντι από τη Βιβλιοθήκη, στην είσοδο τραπεζικού κτιρίου, μια κακότεχνη εντοιχισμένη πλάκα μας πληροφορεί με κεφαλαία: Ενταύθα απέθανε ο ΑΡ Ραγκαβής. Τίποτ’ άλλο. Παραβλέπω το πομπώδες «ενταύθα» και τη σύνθλιψη του ονόματος. Αναρωτιέται ο διαβάτης ποιος άραγε ήταν αυτός. Μήπως ήταν ο οικοπεδούχος που έδωσε την αντιπαροχή, μετάνιωσε και τα τίναξε από τη στενοχώρια του; Μήπως ήταν ονομαστός τραπεζίτης στην εποχή των μνημονίων; Ή μήπως ήταν κάποιος τετραπέρατος γλωσσομαθής Φαναριώτης, πρέσβυς, υπουργός, αρχαιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, ποιητής και λόγιος γνωστός στο πανελλήνιο ως Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής;
∆εν έχει καμία σημασία αν πέθανε «ενταύθα» αν δεν ξέρουμε ποιος ήταν και πότε έζησε. Το ίδιο ισχύει για ανάλογες πλάκες στο σπίτι που έζησε ο Παλαμάς, ο Γιαννούλης Χαλεπάς, η Σοφία Βέμπο και άλλοι.
Οι ιστορικές πινακίδες στα κτίρια της πόλης πρέπει να έχουν ομοιόμορφη και απλή αισθητική και να δίνουν βασικές πληροφορίες. Αν ο δήμαρχος απαλλάχτηκε από τις κομματικές βλέψεις, έχει πολλά να δει και να μάθει στην πόλη.
*Επιτάλιον Ηλείας
