Κύριε διευθυντά
Οι δυσεξήγητες πολιτικές προεκτάσεις των διμερών ελληνοτουρκικών συνομιλιών Γεραπετρίτη – Φιντάν δικαίως απασχολούν εσάς και τον κ. Κώστα Ιορδανίδη στην Κυριακάτικη «Κ» της 20ής Οκτωβρίου. Βέβαια η ιστορικά δικαιωμένη συνύφανση των διαφορών στο Αιγαίο με το Κυπριακό δεν είναι ποτέ δυνατόν να παραβλεφθεί. Αλλωστε καμία διμερής συμφωνία, όσο μετριοπαθής και συμβατική (όπως θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί ο ήδη διετής περιορισμός προκλήσεων στο Αιγαίο), δεν θα μακροημερεύσει αν δεν ενταχθεί στο διεθνές πλαίσιο της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.
Το γεγονός ότι η Τουρκία θεωρεί «δάνειο έρμα» της Ελλάδος την υποστήριξη της Ε.Ε. εκφράζει την πάγια θέση της γείτονος ότι η χώρα μας δεν θα είχε επιτύχει ποτέ την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία αν δεν είχαν παρέμβει οι συμμαχικές δυνάμεις στο Ναυαρίνο: για τον κ. Ερντογάν και τους ιστορικούς συμβούλους του το Αιγαίο-Mavi Vatan παραμένει περικυκλωμένο από ισλαμικές χώρες, από τα στενά του Βοσπόρου μέχρι τη βόρεια Αφρική.
Οπως υποστηρίζετε, το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο της Χάγης δεν θα προσέφερε εθνικά αποδεκτές λύσεις για καμία από τις δύο πλευρές. Απομένει λοιπόν μόνον η σθεναρή και κατά το δυνατόν ισοβαρής αποτρεπτική αμυντική πολιτική της Ελλάδος, πολιτική η οποία εκ των πραγμάτων στηρίζεται στην παραδοχή μιας επιτιθέμενης, προκλητικής Τουρκίας και μιας αμυνόμενης Ελλάδος με αδιαπέραστα σύνορα. Αν αναλογιστούμε τη γεωγραφική διασπορά των ελληνικών νησιών από το Καστελλόριζο μέχρι τη Σαμοθράκη –και όπως ο υπουργός Αμύνης Νίκος ∆ένδιας συχνά υπαινίσσεται– η υλοποίηση μιας αποτελεσματικής αμυντικής πολιτικής δεν αποτελεί εύκολο επιχείρημα.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, σε ποια έκβαση θα μπορούσαν να οδηγήσουν οι διπλωματικές συνομιλίες Γεραπετρίτη – Φιντάν; Η επέκταση του ήπιου κλίματος υποστηρίζεται βέβαια τα μέγιστα από την έκρυθμη κατάσταση στην εμπόλεμη Μέση Ανατολή, από τα απρόβλεπτα αποτελέσματα των εκλογών στις ΗΠΑ, από τον πόλεμο Ουκρανίας – Ρωσίας. Οσο εξαρτώμενη και αν παραμένει πάντως η διάρκειά του, το «ήπιο κλίμα» δεν μπορεί να αποτελέσει τον τελικό σκοπό της πολύμηνης διμερούς διαπραγμάτευσης, ιδιαίτερα εφόσον, όπως δήλωσε και ο κ. πρωθυπουργός, βρισκόμαστε κοντά σε συμφωνία κάποιας μορφής.
Παραμένει πάντως ασαφές και αδιευκρίνιστο το terminus ad quem που επιδιώκει η διπλωματία μας, προσφέροντας άπλετο χώρο αμφισβητήσεων στα ΜΜΕ και των δύο χωρών.
