Κύριε διευθυντά
Διαβάσαμε με ενδιαφέρον δύο άρθρα στην ειδική έκδοση, για τη «μοιραία νόσο» του βασιλιά Αλέξανδρου («Η Καθημερινή» 13/10). Εφεραν ξανά στην επικαιρότητα μια θλιβερή ιστορία και μια ξαφνική νόσο με τραγική κατάληξη.
Ανεξάρτητα αν προηγήθηκε δάγκωμα μαϊμούς (όπως ήταν η επίσημη εκδοχή) τα συμπτώματα που περιγράφονται (υψηλός πυρετός, εντονότατος πόνος στο πάσχον σκέλος, ραγδαία επιδείνωση της κατάστασής του κ.λπ.) επιτρέπουν να διαγνώσουμε αναδρομικώς σηψαιμία λόγω λοίμωξης των μαλακών μορίων και πιθανή γάγγραινα. Στα μικροβιολογικά παρασκευάσματα (νομίζω δεν ήταν καλλιέργειες) οι γιατροί αναγνώρισαν στρεπτόκοκκο και φαίνεται δεν του έδωσαν μεγάλη σημασία, άλλωστε δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. ∆εν ξέρουμε τι κουβαλάει στο στόμα της η μαϊμού, αλλά αυτή η καταστροφική λοίμωξη δεν χρειαζόταν τη συμμετοχή της. Κάτι παρόμοιο έγινε το περασμένο καλοκαίρι σε μεσήλικα που αρχικά αποδόθηκε σε δήγμα αράχνης. Πολύ πιθανό και στην περίπτωση του Αλέξανδρου να επρόκειτο για στρεπτόκοκκο group A, παρότι και άλλα μικρόβια αναερόβια κ.λπ. μπορεί να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Η νόσος αυτή είναι δυνητικώς αντιμετωπίσιμη με κατεπείγουσα χειρουργική διάνοιξη, αντιβιοτικά κ.λπ. Ο ιατρικός χειρισμός του Αλέξανδρου μοιάζει σήμερα διστακτικός παρά το βαρύ ακαδημαϊκό του φορτίο, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι δεν είχαν ούτε αντιβιοτικά ούτε αξονική τομογραφία. Εγκαιρος ακρωτηριασμός (όπως προτάθηκε αλλά δεν εισακούστηκε) ίσως ήταν η μόνη λύση, αλλά με μεγάλη θνησιμότητα στις συνθήκες της εποχής. Σε τελευταία ανάλυση, ο Αλέξανδρος ήταν άτυχος και ως βασιλιάς και ως άρρωστος. Τουλάχιστον, όπως ξέρουμε, στη σύντομη ζωή του αξιώθηκε να ερωτευτεί!
*Επιτάλιον Ηλείας
