Κύριε διευθυντά
Για μία στοιχειώδη σωφρονιστική πολιτική πρέπει:
– Να υπάρχει διαχωρισμός των κρατουμένων ως υποδίκων από τους καταδίκους, όπως επιβάλλει σαφώς ο νόμος.
– Οι φυλακές πρέπει να είναι μικρές με μικρό αριθμό κρατουμένων για να είναι εύκολος ο έλεγχός τους και να είναι μακριά από τις μεγάλες πόλεις γιατί κοντά σ’ αυτές οι κατάδικοι εύκολα ευρίσκουν συνδρομή απέξω και για απόδραση και για άλλες παρανομίες, ο πειρασμός για απόδραση είναι μεγαλύτερος και αν αυτή επιτύχει, είναι εύκολο να κρύβονται οι δραπέτες μέσα στο μεγάλο πλήθος.
– Σε κάθε μικρή φυλακή πρέπει να κρατούνται κατάδικοι για όμοιας κατηγορίας αδικήματα για να μη μεταδίδουν οι κατάδικοι της μιας «ειδικότητας» τις «γνώσεις» και την «εμπειρία» τους και στους κρατουμένους των άλλων «ειδικοτήτων», και κρατούμενοι της ίδιας ηλικίας για να μη μεταδίδουν την «πείρα» τους οι παλαιότεροι στους νεώτερους.
– Η χορήγηση αδείας σε καταδίκους για κακουργήματα και βαριά πλημμελήματα πρέπει να αποκλεισθεί απολύτως και μόνο κατ’ εξαίρεση να δίνεται άδεια σε καταδίκους για ελαφρότερες παραβάσεις που έχουν μικρό υπόλοιπο ποινής το οποίο πρέπει να είναι κατώτερο της ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε περίπτωση παραβιάσεως της άδειάς τους.
– Η πρόωρη αποφυλάκιση βαρυποινιτών, τα «ισόβια» που καταλήγουν σε αποφυλάκιση μέσα σε λίγα χρόνια, οι «άδειες» σε βαρυποινίτες, η χρονοβόρος προδικασία στη δίωξη βαρέων εγκλημάτων, η δυνατότητα απεριορίστων αναβολών των σχετικών δικών, η παροχή του ευεργετήματος του διπλού υπολογισμού του χρόνου κρατήσεως και η εφαρμογή της προσωρινής απολύσεως με όρους πρέπει να σταματήσουν με σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις.
Στους κρατουμένους πρέπει να δίδεται η δυνατότητα να εργάζονται μέσα στη φυλακή με κίνητρο την ανάλογη αμοιβή της εργασίας τους. Με μία δαπάνη που θα αντισταθμίζεται με την αξία του έργου που θα παράγεται, ο κρατούμενος θα παίρνει ένα ημερομίσθιο με το οποίο θα μπορεί να βελτιώνει τις συνθήκες της ζωής του μέσα στη φυλακή, αλλά και να αποταμιεύει ένα ποσόν για τα πρώτα του βήματα μετά την αποφυλάκισή του ώστε να μην ξαναπέφτει στην παρανομία για να εξοικονομήσει τα απαραίτητα για τη συντήρησή του.
– Οι υπάλληλοι των φυλακών πρέπει να μετατίθενται υποχρεωτικώς σε πολύ συχνά μικρά διαστήματα για να μη δημιουργούνται κυκλώματα και διασυνδέσεις κρατουμένων και φυλάκων.
– Η μέριμνα για την αποκατάσταση των απολυομένων πρέπει να είναι πλήρης. Κατά την απόλυσή τους πρέπει να εντάσσονται σε προγράμματα απασχολήσεως ώστε να μην ξαναγυρίζουν στην παρανομία όταν αντιμετωπίζουν άμεση ανάγκη επιβιώσεως. Η Εκκλησία και οργανώσεις που εμπνέονται από τη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού κάνουν πολλά στον τομέα αυτόν, αλλά το κράτος πρέπει να έχει τη συστηματική φροντίδα για τα θέματα αυτά, όπως επιβάλλεται από την αποστολή του.
*Eπίτιμος Aρεοπαγίτης, Καστόρειον Λακωνίας
