Κύριε διευθυντά
Περνάω τακτικά από την παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος στο ύψος των παλαιών αθλητικών εγκαταστάσεων του Αγίου Κοσμά που ήταν πνιγμένες στο πράσινο και μελαγχολώ. Το επονομαζόμενο πάρκο Ελληνικού, υπό κατασκευήν σήμερα, τις έχει εξαφανίσει. Πράσινο μηδέν και στη θέση του υψώνονται τσιμεντόκουτα, το ένα μάλιστα με μεγάλο ύψος και όλα αυτά πολύ κοντά στη θάλασσα. ∆εν γνωρίζω ασφαλώς το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και μόνον η επέλαση του τσιμέντου ώς τον αιγιαλό προκαλεί άσχημη εντύπωση και καχυποψία για τη συνέχεια. Για το κατά πόσον αυτό το «πράγμα» θα γίνει πάρκο ή κάτι άλλο τελικά, εξυπηρετώντας για ακόμη μια φορά τη διαχρονική «σχολή της μπετονιέρας» που έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του ’50. Επιπλέον διάβασα πρόσφατα ότι δεν σκοπεύουν να επεκτείνουν το τραμ, ούτε μέσα στο πάρκο όπως είχε αρχικά προβλεφθεί. Είναι ανεκδιήγητοι τσιμεντάνθρωποι χωρίς ευρωπαϊκή αντίληψη των πραγμάτων και χωρίς καμία απολύτως ευαισθησία για την ανάδειξη του αστικού χώρου. Αν προσθέσεις και την υπογειοποίηση τμήματος της λεωφόρου Ποσειδώνος σε πιάνει πανικός αφού μετά το υπόγειο τμήμα, στο ρεύμα προς Αθήνα, ακολουθούν φανάρια ανά 50 μέτρα. Αναμένονται απίστευτα μποτιλιαρίσματα. Σαν τα σημερινά ή και χειρότερα, αφού ούτε τον ήλιο θα βλέπεις πια. Παγιδευμένος σαν τυφλοπόντικας μέσα στο τούνελ του Μητσοτάκη. Η αντίληψη της Ν.Δ. είναι όλα κάτω από τη γη. Ζωντανός ή πεθαμένος υποχρεωτικά κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Είτε αυτό λέγεται μετρό, είτε υπογειοποίηση μιας κάποτε φωτεινής λεωφόρου.
