Κύριε διευθυντά
Η επιστολή του εκλεκτού επιστολογράφου κ. Γεωργίου Ι. Κωστούλα («Η Καθημερινή», 3/10/2024) με τίτλο «Κύριε μπακάλη, μισό μολύβι παρακαλώ», μου θύμισε και κάτι άλλο εκτός από το «μισό μολύβι». Οταν το «ολόκληρο μολύβι» σιγά-σιγά, έπειτα από αλλεπάλληλα ξυσίματα με την ξύστρα ή ένα ξυραφάκι, λιγόστευε κατά μήκος και ήταν πλέον δύσκολο να κρατηθεί στα δάχτυλα και να μπορείς να γράψεις, υπήρχε η λύση. Αυτή ήταν η επιμήκυνση του μολυβιού. Μία κυλινδρική ξύλινη θήκη, σαν στυλό. Στο ένα άκρο της είχε ένα άνοιγμα, οπή, στην οποία βάζαμε το πίσω μέρος του μολυβιού. Στη συνέχεια περνούσαμε ένα μεταλλικό δαχτυλίδι, εξάρτημα του συστήματος, το οποίο έσφιγγε τη θήκη και έτσι το μολύβι παρέμενε σταθερό κατά τη γραφή. Με αυτόν τον τρόπο το μήκος του μεγάλωνε και δεν πήγαινε χαμένο ούτε 1 cm από το πολύτιμο μολύβι.
O tempora o mores…
*Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.
