Κύριε διευθυντά
Παραλαμβάνοντας το βραβείο Νομπέλ το 1979 ο Οδυσσέας Ελύτης είπε: «Ερχομαι ως εκπρόσωπος μιας μεγάλης γλωσσικής ιστορίας. Είμαι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας που μιλά την ί δ ι α γλώσσα, τη γλώσσα των προγόνων μου. Γι’ αυτό σας καταθέτω τις λέξεις ουρανός, θάλασσα, αρετή, θεός, ειρήνη. Είναι οι λέξεις του Ομήρου».
Αυτή τη γλώσσα τη λησμόνησαν παραγωγοί της ιδιωτικής τηλεόρασης, γεμίζοντας τα προγράμματά τους με ξενόγλωσσους τίτλους, κυρίως αγγλικούς. Εψαξαν, δηλαδή, το λεξιλόγιο της πιο πλούσιας γλώσσας του κόσμου, της Ελληνικής, και δεν βρήκαν αντίστοιχη λέξη…! Ετσι η Αγγλική πήρε τη θέση της Ελληνικής. Τώρα τελευταία μάλιστα, ένα κανάλι μας καλημερίζει με τον τίτλο του στα ιταλικά. Απευθύνονται σε ημεδαπούς ή σε αλλοδαπούς;
Η κακοποίηση της γλώσσας, της μεγαλύτερης κληρονομιάς μας, δεν τελειώνει εδώ. Ανταποκριτές και σχολιαστές μας θυμίζουν καθημερινά τα φωνήεντα, εκνευρίζοντάς μας με «α α α α», «ε ε ε ε», «ι ι ι ι». Μα κανείς τους, ποτέ, δεν άκουσε ηθοποιό να απαγγέλλει την πρόζα του ή κάποιο κείμενο; Δεν έμαθαν πόσο σπουδαία είναι η εκφορά του λόγου; Yπάρχουν βεβαίως ορισμένες εξαιρέσεις.
Οι σολοικισμοί αρκετοί όπως «η κυρία ήταν παρών», «το ασθενοφόρο πέρασε την πύλη του εφημερεύον νοσοκομείου», «εδώ βάζουμε μία ιριδίζων σκιά», κ.λπ.
Απογοήτευση! Καημένη ελληνική γλώσσα, επέζησες τόσες χιλιάδες χρόνια και πέφτεις πισώπλατα κτυπημένη και προδομένη από Νεοέλληνες απογόνους σου.
*Πλωτάρχης Π.Ν. ε.α.
