Κύριε διευθυντά
Κατά τα μέσα Φεβρουαρίου του 1949, η Προσωρινή ∆ημοκρατική Κυβέρνηση έλαβε ένα απάνθρωπο μέτρο· τα παιδιά έπρεπε να φύγουν για τις Λαϊκές ∆ημοκρατίες. Με σπουδή η Π∆Κ κινητοποίησε τα πολιτικά στελέχη σε όλα τα χωριά που ήταν κάτω από τον έλεγχό της. Σε χωριά τα οποία ήλεγχε ο εθνικός στρατός, έστελναν μυστικές εντολές, σε φανατικούς κομμουνιστές, να καταγράψουν τα παιδιά και να καταστρώσουν σχέδιο απαγωγής.
Στο τέλος Φεβρουαρίου 1948 έγινε συγκέντρωση παιδιών, τα οποία απήχθησαν από χωριά που ήταν υπό τον έλεγχο του εθνικού στρατού. Ισχυρίζονταν ότι πήραν την παραπάνω απόφαση προκειμένου να τα προφυλάξουν από την πείνα.
Στους γονείς των παιδιών υπόσχονταν ότι «θα σώσουμε τα παιδιά από βέβαιο θάνατο», παραδεισένια ζωή τα περίμενε εκεί που θα πάνε, γρήγορα θα ελευθερωθούμε και θα επιστρέψουν αγνώριστα.
Η μεταφορά των παιδιών, μέσα από τους ορεινούς όγκους της βόρειας Ελλάδας, ενείχε μεγάλους κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα.
Μαρτυρίες αναφέρουν ότι σημαντικός αριθμός πέθαναν ή χάθηκαν στον δρόμο, τσακισμένα κυριολεκτικά από τις πολυήμερες κακουχίες.
Τις πρώτες 10-15 ημέρες απήχθησαν 12.000 παιδιά. Με την ολοκλήρωση του «εθνικού εγκλήματος» ο αριθμός έφτασε τις 28.000 στην Αλβανία.
Επίσης άρχισε η αεροπορική μεταφορά παιδιών, από τα Τίρανα στη Βουδαπέστη. Από τη Βουδαπέστη, πέραν εκείνων που θα παρέμεναν στην Ουγγαρία, άλλα στέλνονταν στην Τσεχοσλοβακία και άλλα στην Πολωνία.
Η ελληνική κομμουνιστική κοινότητα Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας, την άνοιξη του 1948, έστειλε στην Τσεχοσλοβακία έναν αριθμό παιδιών που είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και σαράντα βρέφη, ηλικίας περίπου ενός έτους.
Στα παιδιά «προσφέρθηκαν» ως κατοικίες, όπου συγκεντρώνονταν 200 έως και 4.500 άτομα, αλλού στάβλοι (Αλβανία), αλλού πρώην στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων (Τσεχοσλοβακία) και αλλού μοναστήρια του παλιού καιρού. Εκεί τα παιδιά παρέμεναν ένα-δύο, ακόμη και δέκα χρόνια. Σε αρκετές περιπτώσεις τα παιδιά άλλαζαν εσώρουχα κάθε 15 μέρες και γέμιζαν ψείρες. Οι ασθένειες θέριζαν, έτσι η ψώρα ήταν μόνιμο φαινόμενο για πολλά χρόνια στη Βουλγαρία και στην Αλβανία. Η οστρακιά και η διφθερίτιδα έκαναν αισθητή την παρουσία τους στις παιδοπόλεις των 4.500 παιδιών στην Πολωνία. Στη Ρουμανία, όπου ήταν ο Πορφυρογένης, σε συνεργασία με τους υπεύθυνους, ενήργησε στρατολογία, έκανε τάγματα με τα παιδιά από το παιδομάζωμα και τα έστειλε στην Ελλάδα για να πολεμήσουν. Το ίδιο σενάριο εκτελέστηκε και στην Ουγγαρία. Στο «Φάτσανο» της Βουδαπέστης συγκέντρωσαν όλα τα μεγάλα αγόρια και κορίτσια, τα έντυσαν, τα εκπαίδευσαν και τα παιδιά περίμεναν πότε θα φύγουν για το «μέτωπο» στην Ελλάδα να πολεμήσουν.
Το θέμα του παιδομαζώματος, ύστερα από προσφυγή της Ελλάδας, τέθηκε προς συζήτηση τέσσερις φορές στον ΟΗΕ: Νοέμβριο του 1948, Νοέμβριο του 1949, την 12η ∆εκεμβρίου του 1950 και την 17η ∆εκεμβρίου 1952.
Μερικά παιδιά απέδρασαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Οταν το θέμα είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις, δημιουργήθηκαν εντός της χώρας «παιδοπόλεις». Στις 58 παιδοπόλεις φιλοξενήθηκαν 25.000 παιδιά.
