Κύριε διευθυντά
Με μεγάλη μου λύπη παρατηρώ γύρω τους συνανθρώπους μου να γελούν ολοένα και λιγότερο. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν βλοσυροί, κατηφείς, σκεπτικοί, αγριωποί, ως και επιθετικοί και το γέλιο σπάνιο. Αν σε δουν να γελάς, σε κοιτάζουν περίεργα και εχθρικά και ίσως να σε θεωρούν ύποπτο για κάτι. Ανήκω σε αυτούς που γελούν εύκολα και έχω αρχίσει να φοβάμαι.
Πού οφείλεται άραγε αυτό; Φταίει η ποιότητα της ζωής μας; Φταίει η ακρίβεια, ο καιρός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία, ο ευρωσκεπτικισμός ή κάτι άλλο;
Οπωσδήποτε κάτι πρέπει να φταίει. Δεν λέω να γελάμε διαρκώς και χωρίς λόγο.
Αλλωστε, γελά ο μωρός καν τι μη γελοίον ή, κατά τον Πιττακό, γέλως άκαιρος κλαυθμάτων παραίτιος, κατά τον Μένανδρο. Και κατά τον λαό μας, γέλια ασταμάτητα μυαλά κουρκουτιασμένα. Οι Λατίνοι δε έλεγαν Nam risu inepto res ineptior nulla est (δεν υπάρχει κάτι πιο ανόητο από το ανόητο γέλιο). Ωστόσο, ένα κάποιο χαμόγελο στον γείτονα, στο καφενείο, στον περιπτερά, στις δημόσιες υπηρεσίες, κυρίως εκεί, όχι μόνο ελαφραίνει την ατμόσφαιρα, αλλά κάνει καλό και στην υγεία. Ισως όμως ο κόσμος να είναι πολύ κουρασμένος, πικραμένος και απογοητευμένος.
Φαίνεται πως το φαινόμενο αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τους ειδικούς, γιατί πληροφορούμαι ότι έχουν ήδη αρχίσει να λειτουργούν και στη χώρα μας ειδικά εργαστήρια και κλινικές γελωτοθεραπείας, που βοηθούν τους ανθρώπους να ξαναθυμηθούν ή να ξαναμάθουν να γελούν. Κάποιος φίλος μου είχε την περιέργεια να επισκεφθεί ένα τέτοιο… διδακτήριο, όπου εκεί δεν υπάρχουν γελωτοποιοί, καραγκιόζηδες ή άλλοι επαγγελματίες αυτού του είδους, όπως είχε υποθέσει, αλλά οι ακροατές παρακολουθούν μαθήματα με θεωρίες και τεχνικές του γέλιου από εξειδικευμένους σοβαρούς επιστήμονες, διανθισμένες με ειδικές ασκήσεις χαλάρωσης, για να συντονίσουν και να προσαρμόσουν τον οργανισμό τους στις αντίξοες συνθήκες της καθημερινότητας. Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι είμαστε παγιδευμένοι συνεχώς στη μέγγενη της οδυνηρής λογικής με πολλούς περιορισμούς, συμβατικά «πιστεύω» και πολλά «απαγορεύεται», ενώ εμείς αποτελούμε τα θύματα. Πρεσβεύουν επίσης ότι το γέλιο, εκτός όλων των άλλων, έχει ενεργητική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου, συντελεί στη δημιουργία κυττάρων που προφυλάσσουν από τις λοιμώξεις, αυξάνει τις αναπνευστικές ικανότητες, βοηθάει το πεπτικό και ανοσοποιητικό σύστημα, κάνει εσωτερικό μασάζ στη σπλαχνική κοιλότητα, οξυγονώνει τον εγκέφαλο, καταπολεμά το άγχος και την κατάθλιψη και κατά πάσα πιθανότητα, το κυριότερο, επιβραδύνει την έλευση των γηρατειών!
Λένε ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο έμβιο ζώο του πλανήτη μας που γελάει. Ισως γιατί υποφέρει πολύ και το γέλιο είναι το μόνο όπλο με το οποίον ανθίσταται.
Ωστόσο και κατά τον Αριστοτέλη μόνο όταν κάποιος σκέπτεται ευχάριστα πράγματα μπορεί να γελάσει. Αλλά και ο Επίκτητος έλεγε πως για όσα ζούμε και υφιστάμεθα δεν φταίνε τα γεγονότα, αλλά εμείς οι ίδιοι και ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε.
Αλλωστε η ζωή αεί παίγνιον εστί. Η γενικότερη φιλοσοφία είναι να αντιμετωπίζουμε, τουλάχιστον όσο μπορούμε, τα πράγματα με γέλιο και εύθυμη διάθεση. Λίγο δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Και κατά τον μεγάλο Σταγειρίτη, ανάγκη και τα γελοία ηδέα είναι.
Ας αφήνουμε λοιπόν, επιτέλους, κάπου κάπου ελεύθερο το παιδάκι που ζει τόσα χρόνια φυλακισμένο μέσα μας και ας… ξεσφίξουμε λίγο το κολάρο της σοβαρότητας, της αυστηρότητας, της ψευτοαξιοπρέπειας, της προσποίησης και της υποκρισίας.
Να βλέπουμε τα πράγματα και από την ευχάριστη πλευρά τους και να φροντίσουμε να γελάμε τακτικά, ζωηρά και παρατεταμένα μέχρι να… κουδουνίζουν τα γυαλικά στα ράφια γιατί φαίνεται πως το γέλιο κρύβει τα περισσότερα μυστικά της καλής υγείας και της καλής ποιότητας της ζωής μας και ας μην ξεχνάμε πως το θαυματουργό αυτό φάρμακο δεν κοστίζει απολύτως τίποτα! Εγώ πάντως δεν θα ξεχάσω και τη σοφή συμβουλή κάποιου παλιού μου φίλου: Δεν γελάς επειδή γερνάς. Γερνάς επειδή σταματάς να γελάς. Βρισκόμαστε άλλωστε στον Οκτώβριο, τον μήνα που θέλει γέλια για ν’ ανοίξουν τα βαρέλια!
