Κύριε διευθυντά
Από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας, η έλλειψη ή καταπάτηση του ιδιωτικού ή δημόσιου «ζωτικού χώρου» ήταν αιτία κοινωνικών αναταραχών αλλά και πολεμικών συγκρούσεων. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο ζωικό βασίλειο, όπου η είσοδος ενός ζώου στη «μαρκαρισμένη» περιοχή ενός άλλου ζώου του αυτού είδους τιμωρείται ακόμα και με τον θάνατο του πρώτου.
Στα καθ’ ημάς, είναι διαπιστωμένο ότι η πρωτεύουσα –και άλλες ελληνικές πόλεις– πάσχει από σοβαρές ελλείψεις «ζωτικού χώρου». Πράγματι, η άναρχη μετεγκατάσταση μεγάλης μερίδας πολιτών από τα μικρά σπιτάκια με τις πράσινες αυλές και τις κόκκινες γλάστρες σε διαμερίσματα με φτηνά μπαλκόνια και σχεδόν ανύπαρκτο οπτικό πεδίο, εκμηδένισε τον παραδοσιακό «ζωτικό χώρο» δημιουργώντας έτσι συνθήκες ασφυξίας και εντάσεων. Παράλληλα, η εξαφάνιση της αλάνας οδηγεί σε μία αναπόφευκτη μείωση των σωματικών δραστηριοτήτων εκτόνωσης των νέων, που από τη φύση τους παράγουν περισσότερη ενέργεια από οποιοδήποτε άλλο στάδιο της ζωής τους.
Εάν στο πιο πάνω εκρηκτικό μείγμα προσθέσουμε το «ντοπάρισμα» από την αλόγιστη χρήση των ενεργειακών ποτών, την άγνοια κανόνων και ορίων, τις διαλυμένες οικογένειες, το σχολείο-καφετέρια, κ.ά., τότε εύκολα εξηγείται γιατί οι συμπεριφορές των 14χρονων κοριτσιών στη Γλυφάδα (και όχι μόνο) «κοσμούν» πλέον τον πολιτισμό της καθημερινότητάς μας.
*Ομότιμος καθηγητής
