Κύριε διευθυντά
Στην ονομαστική και στην κλητική ο «Ζευς» παραπέμπει σε ζεύξη (σύζευξη). Στις άλλες πτώσεις (του «∆ιός» κ.λπ.) μάλλον σε διάζευξη. Eχει, άραγε, εξήγηση; Είναι μήπως πανάρχαια διαλεκτική: Από τη «θέση» στην «αντίθεση», για να ακολουθήσει η «διαλεκτική σύνθεση» ή πάντως «κάποια» σύνθεση;
Και η «Διώνη» που ηχητικά παραπέμπει στον Δία, αν μαζί της ο «Ζευς» απέκτησε την Αφροδίτη, υποδηλώνει πρωτίστως σύζευξη με τον Δία ή πρωτίστως διάζευξή του, έστω προσωρινή, από την Ηρα; Μάλλον το δεύτερο.
Ας μας διαφωτίσουν οι εξαίρετοι φιλόλογοι δημοσιογράφοι και επιστολογράφοι της εφημερίδας σας.
*Αθήνα
