Κύριε διευθυντά
Με, όση απομένει, καλοκαιρινή διάθεση, μια έμμεση αναφορά η επιστολή μου σε ένα αξιομίμητο υπόδειγμα τουρισμού, που προσφέρει το νησί απ’ όπου σας γράφω, τα Κύθηρα. Εν προκειμένω, οι αγαπητοί φίλοι συναναγνώστες της «Κ» ας παραβλέψουν τις, δυστυχώς αναπόφευκτες, προσωπικές αναφορές των αρχών της επιστολής μου και ας σταθούν στην, ελπίζω, χαριτωμένη και διδακτική ιστοριούλα που ακολουθεί. Για να ξεκινήσω από τα πρακτικά, το νησί δεν είναι ένας εύκολος τουριστικός προορισμός, κυρίως ως προς την εξασφάλιση ενός καλού καταλύματος. Εμείς, για παράδειγμα, χρειάζεται να κλείσουμε από τον Μάρτη, κάθε χρόνο, σε ένα μικρό συγκρότημα ανεξάρτητων κατοικιών, το (ομολογουμένως καλύτερο), ίδιο πάντα, σπιτάκι Νο 6. Αυτό, για σαράντα περίπου συνεχόμενα χρόνια. Οπως είναι φυσικό, οι άνθρωποι του συγκροτήματος μάς θεωρούν περίπου σαν ντόπιους (μέρος της «πανίδας» του νησιού, όπως έγραψα με άλλη ευκαιρία), και εμείς νιώθουμε ξεχωριστοί, έχοντας εξασφαλισμένο τον ίδιο αγαπημένο μας χώρο, κάθε χρόνο.
Μέχρις εδώ όλα καλά και κατανοητά. Διαβάστε όμως και τα παρακάτω: Οταν φτάσαμε στο σπιτάκι και ανοίξαμε την πόρτα, κατά την πρώτη λαίμαργη περιηγητική ματιά στο γνώριμο εσωτερικό του, αντικρίσαμε στο κέντρο σχεδόν του κυρίως δωματίου μια πελώρια βαλίτσα.
Μετά την πρώτη έκπληξη, προσέξαμε, κολλημένη πάνω στη βαλίτσα, μια πινακιδούλα, που έγραφε: «Φρανκ και Σούσαν – καλή αντάμωση και του χρόνου 2025: Από 25 Αυγούστου έως 6 Σεπτεμβρίου, 2025. Σπίτι Νο 6. Ευχαριστούμε». Περί τίνος επρόκειτο: Οταν οι άνθρωποι του συγκροτήματος ήρθαν να απελευθερώσουν τον χώρο από τη βαλίτσα, μας εξήγησαν ότι οι προηγούμενοι φιλοξενούμενοι του σπιτιού (ο Φρανκ και η Σούσαν της πινακίδας), από την Αυστρία, αντί να κουβαλάνε κάθε χρόνο τα καλοκαιρινά χρειώδη των διακοπών τους από την Αυστρία, τα αφήνουν εδώ, στη βαλίτσα που είδαμε, καθώς και την ομπρέλα και την ξαπλώστρα τους, για να τους περιμένουν στο σπιτάκι Νο 6, την επόμενη χρονιά!
Τι να πρωτοσημειώσει κανείς, εν προκειμένω;
– Τον συνήθη, νοσταλγικό και ζωογόνο εθισμό της επίμονης ετήσιας επίσκεψης στα αγαπημένα τους Κύθηρα; Κύριο χαρακτηριστικό, αυτό, των φανατικών φίλων του νησιού.
– Τη συμπαγή ροή της ζωής του αυστριακού ζεύγους, όπως αυτή ακτινογραφείται από τον επακριβή προσδιορισμό, ένα έτος πριν, της έλευσης και της παραμονής τους στο νησί: Από 25 Αυγούστου έως 6 Σεπτεμβρίου, 2025. Σπίτι Νο 6;
– Την, σε αντιπαραβολή, παροιμιώδη, παρορμητική προσκόλληση ημών των Ελλήνων προς τις προσφιλείς βραχυπρόθεσμες επιλογές της στιγμής, όπως αυτές τού «εδώ και τώρα» και τού «βλέποντας και κάνοντας»;
– Την, πρακτικά, σοφότατη αποφυγή, εκ μέρους των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, τού, κατ’ έτος, πηγαινέλα της βαλίτσας, από την Αυστρία στα Κύθηρα;
Οταν, μετά τα παραπάνω, μιλώντας με τους οικοδεσπότες μας, παραδεχθήκαμε ότι, σε σχέση με τους Αυστριακούς φιλοξενούμενούς τους, ερχόμαστε δεύτεροι στην αγάπη μας για τα Κύθηρα και την προτίμησή μας στο συγκρότημά τους, εκείνοι μας απάντησαν: «Ναι, αλλά έρχεστε πάντα πρώτοι για μια θέση στην καρδιά μας…».
Με αυτά τα λόγια στ’ αυτιά μας αποχαιρετούμε και φέτος τα Κύθηρα.
Μέχρι τον επόμενο Μάρτη, που θα αρχίσει, και πάλι, η «περιπέτεια» για το κλείσιμο του περιλάλητου σπιτιού Νο 6.
Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά.
*Βούλα
