Κύριε διευθυντά
Συγχαίρω τη συνάδελφο Μαρία Κατσουνάκη για το με πλούσιο συναίσθημα γραμμένο άρθρο της «Το Πτι Παλαί στο Παγκράτι», στο φύλλο της Κυριακής 8/9. Το βρίσκω φυσικό, αφού είναι «αμετακίνητος κάτοικος Παγκρατίου εκ γενετής». Ο γράφων αισθάνομαι «χωριό» μου τη συνοικία αυτή των Αθηνών, στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα και ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω κάποια στοιχεία για τους κινηματογράφους και τα θέατρα του Παγκρατίου.
Για εμάς, τους παλαιούς, το «Πτι Παλαί» ήταν σχετικά νέος κινηματογράφος, όπως και οι αίθουσες «Μετάλλειον» και «Κόρονετ» (χρησιμοποιήθηκαν ως θεατρικές και ως κινηματογραφικές). Ως παλαιό γνωρίσαμε το «Παλάς», με την εξαίρετη χειμερινή αίθουσα, και την ευάερη ταράτσα, ως θερινό κινηματογράφο (τότε τα αυτοκίνητα ήσαν λίγα και δεν ενοχλούσαν…). Από το 1952 έως το 1970 το Παγκράτι ήταν η συνοικία των πολλών κινηματογράφων και του θεάματος.
Το Αλσος Παγκρατίου είχε έναν υπέροχο θερινό κινηματογράφο, μέσα στα πεύκα. Πλάι του είχε γραφικό αναψυκτήριο, του οποίου ο ελεύθερος χώρος εξελίχθηκε σε βαριετέ και μετά θέατρο. Εκεί ο Ζοζέφ Κορίνθιος παρουσίαζε τα «νέα ταλέντα του τραγουδιού», ένα από τα οποία ήταν και ο εξελιχθείς σε διακεκριμένο τραγουδιστή Παγκρατιώτης και φανατικός Παναθηναϊκός Γιάννης Βογιατζής. Τελευταία αλλά εντυπωσιακή αναλαμπή, πριν κλείσει, οι παραστάσεις του Ελεύθερου Θεάτρου και της επιθεώρησης «Και συ χτενίζεσαι» με νέους, ταλαντούχους ηθοποιούς (Φασουλής, Χρυσομάλλης, Παναγιωτοπούλου κ.ά.). Στη δεκαετία του 1950 στο θέατρο του Αλσους έπαιξε και ο θίασος του σημαντικού θεατράνθρωπου Αδαμαντίου Λεμού.
Στεγασμένες ωραίες αίθουσες κινηματογράφου, με αναπαυτικά καθίσματα ήσαν το «Παγκράτιον» στην οδό Δαμάρεως (έγινε σχολείο) και τα «Ολύμπια» στο νέο τέρμα Παγκρατίου (έγινε πολυκατοικία με το ισόγειο του κινηματογράφου σούπερ μάρκετ). Το Παγκράτι την εποχή εκείνη είχε και αρκετούς θερινούς κινηματογράφους. Η «Τιτάνια» ήταν στην πλατεία Μεσολογγίου, ωραίος κινηματογράφος, τώρα είναι πολυκατοικία. Στο κέντρο του Παγκρατίου η «Οαση», ένας μικρών διαστάσεων συμπαθέστατος θερινός κινηματογράφος, που επιμένει να υπάρχει παρά το ότι περιβάλλεται από υψηλές πολυκατοικίες… Στο νέο τέρμα Παγκρατίου ήταν η «Ρέα», παραδοσιακός κινηματογράφος που επίσης έγινε πολυκατοικία, και η «Λάουρα», που υπάρχει ακόμη. Τέλος ιστορικός είναι και ο θερινός κινηματογράφος «Αίγλη» του Ζαππείου, που δίπλα του είχε αναψυκτήριο, συνήθως με πλούσιο ζωντανό πρόγραμμα (ορχήστρα, τραγουδιστές-στριες, ζογκλέρ κ.ά.). Τα τραπέζια μπροστά από το Ζάππειο συνήθως ήσαν γεμάτα, αλλά έμενε και αρκετός χώρος για χορό… Αυτά για την προ του «Πτι Παλαί» εποχή.
*Δημοσιογράφος
