Κύριε διευθυντά
Τον Αύγουστο οι θάνατοι του Χρήστου Γιανναρά και του Αλέν Ντελόν μας θύμισαν το αναπόφευκτο τέλος της ζωής μας σ’ αυτόν τον κόσμο. Σε πολλούς θύμισαν ίσως και τον τραγικό θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνας πριν από 27 χρόνια, το απροσδόκητο τέλος της ζωής μιας γυναίκας που αγαπήθηκε από εκατομμύρια κόσμου για το φιλανθρωπικό της έργο, με ένα γάμο που ξεκίνησε σαν παραμύθι και κατέληξε σε χωρισμό.
Ζώντας στην Αγγλία, ένιωσα από πρώτο χέρι το σοκ και στη συνέχεια την απέραντη θλίψη με την είδηση αυτού του θανάτου. Εξω από το παλάτι του Kένσινγκτον, με χιλιάδες λουλούδια, με αρκουδάκια και με ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, και αμέτρητες κάρτες, ο κόσμος προσπαθούσε να εκφράσει όλα αυτά που ένιωθε για την «Πριγκίπισσα της καρδιάς του». Εγώ που δεν πηγαίνω σε μαζικές συγκεντρώσεις, όταν έμαθα ότι η νεκρική πομπή, στον δρόμο για το νεκροταφείο της οικογένειάς της στο Althorp Park, θα περνούσε από τη γειτονιά που έμενα τότε, στήθηκα σαν υπνωτισμένη μαζί με πλήθος κόσμου στην άκρη για να δω, να νιώσω, τη στιγμή που θα περνούσε η νεκροφόρα με τη σορό της. Ηταν κάτι το συγκλονιστικό!
Θα ήθελα να τελειώσω το γράμμα μου με κάτι αισιόδοξο.
Τον Ιούλιο πήγα στο γραφείο της εκκλησίας της ενορίας μου στο Λονδίνο να επικυρώσω το πιστοποιητικό ζωής που στέλνουμε κάθε χρόνο οι συνταξιούχοι στον ΕΦΚΑ. Μόλις είχε τελειώσει μια κηδεία και έβγαζαν το φέρετρο από την εκκλησία για να το βάλουν στη νεκροφόρα. Το συνόδευαν παίζοντας το τραγούδι των ΑΒΒΑ «I have a dream»! Μέσα στην ησυχία, ανάμεσα στα δέντρα του μικρού πάρκου, ακούγονταν τα λόγια: «I believe in angels
When I know the time is right for me, I’ll cross the stream».
«Πιστεύω στους αγγέλους
Οταν ξέρω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για μένα, θα διασχίσω το ποτάμι».
*Σταυρούλα Δουράκη – Ξανθάκου Φιλόλογος, ψυχολόγος, Λονδίνο
